Człowiek roku 1907 - Janusz Głuchowski
Był współorganizatorem strajku szkolnego w 1905 r. w rosyjskim Gimnazjum Męskim w Częstochowie, w lutym 1906 r. znajdował się w ochronie wizyty Józefa Piłsudskiego w Rakowie. W 1907 r., był najmłodszym bojowcem PPS–Frakcji Rewolucyjnej w okręgu częstochowskim. Od 1914 r. oficer Legionów Polskich, od 1927 r. generał Wojska Polskiego, od 1935 r. I wiceminister spraw wojskowych II Rzeczypospolitej.
Janusz Głuchowski, pseud. Janusz. Urodził się w 1888 r. Od 1897 r. przebywał z rodzicami w Rakowie k. Częstochowy. W latach 1903–05 w rosyjskim Gimnazjum Męskim w Częstochowie należał do organizacji młodzieżowej „Promieniści”. W lutym 1905 r. był współorganizatorem strajku szkolnego, za co w marcu został usunięty z gimnazjum.
Przez jakiś czas pracował jako urzędnik w Hucie „Częstochowa” B. Hantkego w Rakowie, uczęszczając na tajne komplety oświatowe, zorganizowane przez grupę częstochowskiej inteligencji. Naukę kontynuował w gimnazjum polskim w Piotrkowie, a od września 1906 r. w I Polskim Gimnazjum w Częstochowie.
Od końca roku 1905 należał do Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS) i wkrótce potem do jej Organizacji Bojowej (OB). Podczas rozłamu w partii (listopad 1906 r.) opowiedział się po stronie PPS-Frakcji Rewolucyjnej (FR). W latach 1906–07 uczestniczył w akcjach bojowych na terenie Częstochowy i powiatu częstochowskiego. W lutym 1906 r. w Rakowie był w zbrojnej ochronie spotkania Józefa Piłsudskiego z kierownictwem częstochowskiej PPS. W 1907 r. był zastępcą dowódcy szóstki bojowej OB PPS-FR w Rakowie (Wiktora Wcisły „Kmicica”).
Wobec groźby aresztowania w końcu maja 1908 r. wyjechał wraz z ojcem do Rosji. Przez kilka miesięcy przebywał w Jekaterynosławiu (Dniepropietrowsk) w Ukrainie, gdzie jako ekstern złożył maturę. W grudniu 1908 r. wyjechał do Belgii, studiował na Politechnice w Leodium (Liége). Wśród tamtejszej kolonii polskiej założył sekcję PPS-FR, a w sierpniu 1909 r. (wraz z Tadeuszem Piskorem) koło Związku Walki Czynnej (ZWC), stając na jego czele. Po przekształceniu się ZWC w Związek Strzelecki (ZS) był dowódcą kompanii i zastępcą komendanta na okręg belgijski, a także instruktorem i wykładowcą (m.in. na kursie oficerskim w Leodium). Latem 1913 r. uczestniczył w zajęciach Szkoły Instruktorów ZS w Stróży, ukończył kurs oficerski. W lipcu 1914 r. był instruktorem i dowódcą plutonu w szkole letniej ZS w Oleandrach.
2 sierpnia 1914 r. jako zastępca dowódcy oddziału Władysława Beliny-Prażmowskiego wyruszył do Królestwa Polskiego. Po rozwinięciu szwadronu Beliny-Prażmowskiego w dywizjon (12 listopada 1914 r.), jako podporucznik, objął dowództwo 2. szwadronu, a 29 stycznia 1915 r. organizowanego przez siebie 3. Szwadronu. 5 marca otrzymał stopień porucznika, a 9 kwietnia 1916 r. został dowódcą II dywizjonu 1. pułku ułanów Legionów Polskich (LP), w sierpniu zaś zastępcą dowódcy pułku. Uczestniczył w całej kampanii I Brygady; 20 listopada 1916 r. awansował na rotmistrza kawalerii. Od początku lutego do końca kwietnia 1917 r. był komendantem szkoły oficerskiej 1. pułku ułanów LP; dowodził następnie I dywizjonem.
W czasie kryzysu przysięgowego został internowany przez Niemców w obozie w Benjaminowie. Za organizowanie tam oporu wobec zarządzeń władz obozowych przewieziono go do Rastadt (przebywał tam od 7 do 30 listopada), później więziony był w twierdzy Werl. W końcu października 1918 r. powrócił do kraju i w porozumieniu z Komendą Naczelną Polskiej Organizacji Wojskowej wyjechał na teren okupacji austriackiej, gdzie przystąpił do formowania - równocześnie w Lublinie, Zamościu i Kraśniku - 7. pułku ułanów. 17 grudnia 1918 r., awansował na majora kawalerii. Podczas działań na froncie litewsko-białoruskim dowodził pułkiem do 1 kwietnia 1920 r. Mianowany pułkownikiem kawalerii do 6 kwietnia 1920 r. dowodził grupą kawalerii (7. i 11. pułku ułanów, batalion 19. pułku piechoty, 1. dywizjon artylerii konnej), później zaś od lipca do zawarcia pokoju 1. Brygadą Jazdy, która walczyła w Małopolsce Wschodniej. W latach 1921–24 pełnił funkcję dowódcy Brygady Kawalerii, następnie do 1 września 1924 r. w zastępstwie był dowódcą 2. Dywizji Kawalerii.
W latach 1925–30 był dowódcą 4. Dywizji Kawalerii we Lwowie, 1 stycznia 1927 r. został awansowany na generała brygady. W latach 1930–33 był komendantem Centrum Wyższych Studiów Wojskowych. Pracował społecznie w Lidze Morskiej i Kolonialnej (w okresie 1930–32 był kierownikiem Wydziału Kolonialnego). W latach 1933–34 był dowódcą Okręgu Korpusu X w Przemyślu.
W sierpniu 1934 r., po przeniesieniu do rezerwy został mianowany wojewodą białostockim. W 1935 r. ponownie powołany do czynnej służby wojskowej, był I wiceministrem spraw wojskowych (do 18 września 1939 r.). 18 września przekroczył granice Rumunii i został internowany. Przedostał się następnie do Francji, gdzie od stycznia 1940 r. był II generałem do zleceń Naczelnego Wodza, generała Władysława Sikorskiego. Funkcję tę sprawował również w Wielkiej Brytanii, aż do października 1941 r. Później dowodził Brygadą Szkolną w Szkocji.
W latach 1943–45 był dowódcą Jednostek Wojska Polskiego w Wielkiej Brytanii. Awans na generała dywizji otrzymał 1 czerwca 1945 r. Po demobilizacji Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie osiedlił się w Londynie, gdzie prowadził działalność społeczną i polityczną; był m.in. założycielem i prezesem (1953–1964) Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii, od 1963 r. prezesem Rady Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie, współzałożycielem i prezesem Koła Beliniaków, prezesem Koła 7 Pułku Ułanów.
Zmarł w Londynie w 1964 r. Pochowano go na cmentarzu Old Brompton.
