„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

SACRUM PROFANUM
wystawa Cezarego Ankowskiego i Filipa Michalskiego

wernisaż: 15 kwietnia 2026, godz. 13:30
wystawa potrwa do 8 maja 2026

Galeria Between – Wydział Sztuki UJD (ul. Dąbrowskiego 14)
kuratorka galerii: mgr Jadwiga Janowska

Opis wystawy:
Prace prezentowane na wystawie stanowią dialog między różnymi spojrzeniami na religię katolicką. Łącznikiem jest relacja dwóch zaprzyjaźnionych osób, które – pomimo różnic światopoglądowych – pozostają ze sobą w bliskiej więzi. Z jednej strony zagorzały ateista, z drugiej aktywny członek wspólnoty. Wspólnie przyglądają się znaczeniom gestów, obrzędów, przedmiotów i symboli, które dla każdego z nich niosą co innego.

Cezary Ankowski, przyjmując perspektywę zewnętrzną, zadaje pytania o źródła religijności. Próbuje zrozumieć, dlaczego i w jaki sposób ludzie odnajdują nadzieję, pocieszenie oraz sens życia w symbolice katolickiej. Jego spojrzenie ma charakter analityczny, momentami zdystansowany, lecz niepozbawiony autentycznej ciekawości i otwartości.

Filip Michalski natomiast skupia się na dokumentowaniu życia konkretnej parafii w Częstochowie. Jego fotografie są bliższe doświadczeniu uczestnictwa – pokazują wspólnotę od środka. Uchwycone w nich momenty niosą intymność, powtarzalność i zakorzenienie w tradycji. Rejestruje zarówno uroczyste obchody świąt, jak i gesty pozornie nieznaczące, budując wizualną opowieść o rytmie życia religijnego.

Wystawa nie szuka odpowiedzi na pytanie, która z perspektyw jest właściwa. Pokazuje natomiast, jak doświadczenia, przekonania i środowisko kształtują interpretację tych samych znaków i praktyk. To opowieść o różnicy i spotkaniu – o tym, że nawet skrajnie odmienne poglądy mogą poprowadzić do wspólnej refleksji nad znaczeniem, wiarą i potrzebą sensu.

Słodko-gorzki portret rodziny, w której bliskość bywa trudniejsza niż konflikt, a miłość wymaga odwagi, by pozwolić innym żyć po swojemu.

Reżyserka Hannah podróżuje z mężem Harrym i nastoletnim dzieckiem Frances z Australii do Amsterdamu, by odwiedzić swojego ojca, ekscentrycznego i nieprzewidywalnego Jimpę. Gdy Frances oznajmia, że zamiast wracać do domu chce zostać z dziadkiem na dłużej, Hannah musi zmierzyć się z trudną rodzinną przeszłością, pełną niewypowiedzianych żalów i decyzji, których bolesne konsekwencje są wciąż odczuwalne.

źródło: https://tiny.pl/8h4b91jvm

Popkulturowe przyjemności wracają do gry – tym razem w Bibliotece!

Po dłuższej przerwie ponownie zaznaczamy swoją obecność na popkulturowej mapie Częstochowy. Na pierwsze spotkanie zapraszamy na filmowy quiz inspirowany kultowym teleturniejem Va banque / Jeopardy. Będzie to doskonała okazja, by sprawdzić swoją wiedzę z zakresu współczesnej popkultury oraz rozgrzać się przed kolejnymi spotkaniami.

Tematyka konkursu obejmie popularnych aktorów oraz najważniejsze tytuły XXI wieku.

Do zabawy potrzebujecie jedynie smartfona z dostępem do Internetu.

Prowadzenie: Adam Kiełbik

Wstęp wolny!

źródło: https://tiny.pl/p38bbb74p

Dwie statuetki Polskich Nagród Filmowych Orły 2026 za najlepszy dokument i montaż.

Autorska, refleksyjna podróż przez XX wiek złożona wyłącznie z filmowych materiałów archiwalnych. W tym pozbawionym słów, pełnym piękna i goryczy filmie, zachwyt podróżą staje się przekleństwem, a łzy radości mieszają się z bólem rozpaczy.

Przedział w pociągu to miejsce, w którym człowiek na jakiś czas wyrwany jest z kontekstu codziennego bycia. Przez kilka godzin albo przez kilka dni przebywa w nowym socjum, a jego życie toczy się według czasu naznaczonego rozkładem jazdy. W podróży pociągiem jest coś pięknego, magicznego, ale często też bardzo bolesnego. Bywa, że podróży towarzyszy nadzieja albo brak jest jakiejkolwiek nadziei. Radość przemieszczania staje się przekleństwem, a łzy radości mieszają się z bólem rozpaczy.

W ścieżce dźwiękowej filmu wykorzystano fragmenty utworu „Compartment 2, car 7” Pawła Szymańskiego.

źródło: https://tiny.pl/v5h4525xw

Film nominowany jest do Czeskie Lwy w trzynastu kategoriach oraz wyróżniony Europa Cinema Label na festiwalu Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlowych Warach (Konkurs Główny 2025). To jeden z najgłośniejszych tytułów czeskiego kina ostatnich lat. Subtelny, psychologiczny portret dojrzewania w cieniu nadużyć władzy. To także przejmująca historia o młodzieńczych emocjach, potrzebie akceptacji i mechanizmach przemocy w środowisku artystycznym – opowiedziana z niezwykłą wrażliwością i w rytmie muzyki chóralnej.

Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.

źródło: https://tiny.pl/w_1gvhrkx

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

Spotkanie na wystawie dedykowane seniorom – spotkanie na wystawie Osobowość złożona. Bartek Jarmoliński z autorem ekspozycji.

Wstęp 1 zł

źródło: https://tiny.pl/nf6bhmk1c

Film nominowany jest do Czeskie Lwy w trzynastu kategoriach oraz wyróżniony Europa Cinema Label na festiwalu Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlowych Warach (Konkurs Główny 2025). To jeden z najgłośniejszych tytułów czeskiego kina ostatnich lat. Subtelny, psychologiczny portret dojrzewania w cieniu nadużyć władzy. To także przejmująca historia o młodzieńczych emocjach, potrzebie akceptacji i mechanizmach przemocy w środowisku artystycznym – opowiedziana z niezwykłą wrażliwością i w rytmie muzyki chóralnej.

Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.

źródło: https://tiny.pl/w_1gvhrkx

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Częstochowskiej
Grigor Palikarov – dyrygent
Beata Młynarczyk – wykład o muzyce

Hector Berlioz – Symfonia fantastyczna op. 14

źródło: https://tiny.pl/q143sybwg

Pierwszy tematyczny warsztat teatroterapii w Marta Łaskawska - Teatr Spotkania już 16.03. w godz.18.00 do 20.30!

Etiuda "Rzeźbiarz" przeniesie Cię w metaświat pełen symboli i alegorii, które pozwolą Ci na nowo odkryć i zrozumieć swoją unikalną wartość i piękno.

Nawet jeśli dziś wydaje Ci się, że nie masz światu nic do zaoferowania.

Nawet jeśli dziś nie widzisz swojego piękna, przygniata Cię brak sensu, a świat wydaje się obcy i wrogi.

Przyjdź, by spotkać się ze swoją wartością, by w przestrzeni wspierających relacji i w bezpiecznych warunkach, jakie daje umowność sceny oraz bycie w roli, przeżyć i doświadczyć sensu, odzyskać poczucie bycia chcianą, kochaną, potrzebną i ważną.

Wszystko to w wolności, spokoju, bezpiecznym otuleniu i cieple kobiecych relacji.

To będzie rozwojowy, otwierający, wspólny czas odkrywania piękna Prawdy.

Zapisy i szczegóły:790241314

źródło: https://tiny.pl/3fvwd9dys

Spotkanie z Januszem Wróblem – częstochowskim dziennikarzem i legendarnym spikerem sportowym. Niegdyś głos Stadionu Miejskiego, który przez lata budował niezapomnianą atmosferę na stadionie w Częstochowie. Jego charyzma i niezwykłe umiejętności komentatorskie sprawiły, że miał okazję relacjonować również zawody międzynarodowe.

Podczas spotkania uczestnicy będą mogli zajrzeć za kulisy pracy komentatora sportowego – dowiedzieć się, jak wyglądają przygotowania do relacji na żywo, a także posłuchać barwnych anegdot związanych z częstochowskimi wydarzeniami sportowymi, ze szczególnym uwzględnieniem historii klubu sportowego CKM Włókniarz.

To niepowtarzalna okazja, by przenieść się w świat żużlowych i siatkarskich emocji, poznać kulisy pracy spikera oraz usłyszeć wspomnienia z czasów największych sukcesów częstochowskich „Lwów”. Nie zabraknie ciekawostek oraz rozmów o sporcie, który od dekad rozgrzewa serca kibiców w naszym mieście.

Jeśli kochasz żużel i siatkówkę, interesujesz się historią lokalnego sportu i historią naszego miasta lub po prostu lubisz dobre opowieści – koniecznie musisz przyjść na spotkanie!

Rozmowę poprowadzi dr Sławomir Kowalski.

Spotkanie odbędzie się w ramach „Częstochowskich opowieści” - cyklu spotkań ze znanymi Częstochowiankami i Częstochowianami z okazji 200-lecia połączenia Starej i Nowej Częstochowy.

Biblioteka Główna
Sala odczytowa nr 202 (II piętro)
Aleja Najświętszej Maryi Panny 22

Wstęp wolny!

Wystawa „W świecie Baśni” odnosi się zarówno do klasyki jak i nowych, fantazyjnych światów prosto z wyobraźni artystek.

Oliwia Cichocka
często odwołuje się w swoich pracach do własnych przeżyć dodając im odrobinę magii i tym samym przekształcając je w sceny wyjęte prosto z Baśniowej Krainy. Zagłębia się w uczucia melancholii i nostalgii. Teatralny bądź cyrkowy klimat nawiązuje do kolekcjonowanych przez nią porcelanowych lalek i klaunów. Jej prace są wykonane głównie w tradycyjnych technikach graficznych takich jak litografia czy akwaforta.

Anita Jarosz
tworzy ilustracje pełne baśniowej atmosfery i intensywnej, bogatej kolorystyki. W jej pracach najważniejszy jest nastrój, subtelna nostalgia inspirowana światem dawnych opowieści. Czerpie z estetyki starych animacji oraz kolekcjonowanych przez siebie książek z klasycznymi baśniami, budując własne, oniryczne uniwersum.

Wystawa zestawia twórczość dwóch artystek, które łączy zamiłowanie do podobnych, baśniowych motywów, stając się Jednocześnie doskonałą okazją do porównania odmiennych sposobów ich odczuwania i interpretowania.

Spotkanie ze sztuką słuchania filmu „Po godzinach”.

Film to nie tylko obraz – to także dźwięk, rytm i cisza. Podczas spotkania poświęconego sztuce słuchania filmu uczestnicy spojrzą na kino z perspektywy warstwy audialnej i jej znaczenia w odbiorze dzieła.

To propozycja dla wszystkich miłośników kina i świadomego odbioru sztuki.

źródło: https://tiny.pl/dpf1t1mpg

Viridiana, młoda nowicjuszka, przyjeżdża do posiadłości swojego wuja, tuż przed złożeniem ślubów zakonnych. Mężczyzna, zafascynowany jej podobieństwem do zmarłej żony, podejmuje próbę jej uwiedzenia. Po śmierci wuja Viridiana postanawia poświęcić się pomocy ubogim, ale jej idealistyczne plany zderzają się z brutalną rzeczywistością.

„Viridiana” (1961) Luisa Buñuela powstała w Hiszpanii pod rządami generała Franco, co samo w sobie było niezwykłe, biorąc pod uwagę krytyczny i prowokacyjny charakter filmu. Produkcja została dofinansowana przez hiszpańskie władze, które nie zorientowały się w jej antyklerykalnym i subwersywnym przesłaniu. Film zdobył Złotą Palmę na Festiwalu w Cannes, lecz hiszpański rząd potępił dzieło i zakazał jego dystrybucji. Watykan opublikował ostrą krytykę filmu, zarzucając mu bluźnierstwo i demoralizację. „Viridiana” została wprawdzie zakazana w Hiszpanii, lecz zdobyła uznanie na świecie jako jedno z najważniejszych dzieł Buñuela, ukazujące hipokryzję religii i społeczne nierówności. Skandal tylko umocnił jej status jako przełomowego filmu w historii kina. W przeprowadzonej przez magazyn filmowy „Caimán Cuadernos de Cine” w 2016 roku ankiecie, aż 227 ekspertów na 350 uznało „Viridianę” za najlepszy hiszpański film wszech czasów.

„Viridiana” to jeden z najważniejszych filmów w dorobku Luisa Buñuel i w całej historii hiszpańskiego kina, dzieło niezwykłe. Prowokacyjna, wyrastająca z ducha surrealistycznego buntu przeciwko społecznym normom satyra była wyzwaniem rzuconym nie tylko widzom, lecz przede wszystkim reżimowi generała Franco. Buñuel kręcąc historię Viridiany, młodej nowicjuszki, której gorliwa wiara i szczytne ideały zderzają się z mieszczańską obłudą, pazernością i okrucieństwem, wrócił do Hiszpanii po blisko ćwierćwieczu emigracji. „Zgodziłem się tylko pod warunkiem, że będziemy pracować z wytwórnią Bardem, znaną z panującego w niej ducha opozycji wobec reżimu frankistowskiego”, pisał w autobiograficznym „Moim ostatnim tchnieniu”, wspominając, że jego decyzja nie spotkała się ze zrozumieniem w środowisku republikańskich emigrantów. „Znowu atakowano mnie i znieważano, ale tym razem atakowali ci, do których sam się zaliczałem”. Bezpardonowa krytyka burżuazji, chrześcijańskiej filantropii i kościoła katolickiego oczywiście ściągnęła na reżysera gromy ze strony Watykanu i frankistowskiej władzy. Cenzura zatrzymała dystrybucję filmu (na ekrany hiszpańskich kin wszedł dopiero w 1977 roku, po śmierci dyktatora), a Buñuel stał się w ojczyźnie niemile widziany. Do tego stopnia, że wydawane w Hiszpanii w latach 60. opracowania na temat historii kina ignorowały jego istnienie. Tymczasem „Viridiana” przyniosła mu uznanie międzynarodowej krytyki, zdobyła Złotą Palmę na festiwalu w Cannes i otworzyła najważniejszy i najbardziej twórczy okres w dorobku niepokornego reżysera.

Opinie o filmie :
Pełen surrealistycznych obserwacji film pozostaje jednym z najmocniejszych wyrazów niereformowalnych zakrętów natury ludzkiej (…). 1001 filmów, które musisz zobaczyć
Najgłośniejszy film Buñuela. Adam Garbicz, Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż trzecia 1960-1966
Historia Viridiany jest tak zawiła i pełna skandali, jak żadnego innego filmu Buñuela od czasów Złotego wieku. Carlos Saura
„Viridiana” była jednym z najgłośniejszych filmów Buñuela. Szokowała widzów, wywołała skandal, zachwyty i potępienie. Zygmunt Machwitz, akademiafilmowa.pl
Taki film jest orzeźwiający. Został stworzony przez silny, indywidualny umysł. Nie jest to kolejna przeceniona wersja pocieszających, poprawiających nastrój kłamstw. Roger Ebert, rogerebert.com

źródło: https://tiny.pl/g39cvrxbs

Spotkania mają charakter otwarty.

Jam session w stylistyce: Pop, RnB, Rock, Funk, Soul, Blues, Jazz.

Zagwarantowany będzie:

• sprzęt nagłośnieniowy: w tym przody, odsłuchy, mikrofony
• oświetlenie
• zestaw nagłośnieniowy do gitary basowej
• perkusję wraz z blachami
• klawisze

Zespół rozgrywający dostępny w godzinach 19:00-22:00 w składzie:

• Ola Blochlińska – prowadzenie, klawisze
• Wiktoria Śliskowska, Zuzanna Tymochowicz, Maya Janik, Gloria Stachura - wokal
• Iwo Hecht - gitara
• Daniel Herej, Kryspin Kazik – bass
• Adam Jaszczyk, Daniel Herej - perkusja

• Grzegorz Kowalczyk – nagłośnienie

Wokalista może przynieść swój ulubiony mikrofon lub wystąpić na wystawionym. Instrumentaliści powinni ze sobą przynieść swoje instrumenty: gitara ( w tym wzmacniacz gitarowy), gitara basowa, pałki do perkusji.

Kontakt dla muzyków w sprawie jamu: https://www.facebook.com/ola.blochlinska

źródło: https://tiny.pl/q1_hf43s3

Słodko-gorzki portret rodziny, w której bliskość bywa trudniejsza niż konflikt, a miłość wymaga odwagi, by pozwolić innym żyć po swojemu.

Reżyserka Hannah podróżuje z mężem Harrym i nastoletnim dzieckiem Frances z Australii do Amsterdamu, by odwiedzić swojego ojca, ekscentrycznego i nieprzewidywalnego Jimpę. Gdy Frances oznajmia, że zamiast wracać do domu chce zostać z dziadkiem na dłużej, Hannah musi zmierzyć się z trudną rodzinną przeszłością, pełną niewypowiedzianych żalów i decyzji, których bolesne konsekwencje są wciąż odczuwalne.

źródło: https://tiny.pl/8h4b91jvm

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

Autorem powieści jest Łukasz Barys, laureat Paszportu Polityki 2021. Adaptacji scenicznej dokonała dramaturżka, reżyserka - Anna Mazurek. Spektakl reżyseruje Kalina Jagoda Dębska.

Spektakl „Jeśli przecięto cię na pół” to sceniczna adaptacja książki Łukasza Barysa. Opowieści o żałobie, podzielonej rzeczywistości i duchach przeszłości - mówi Kalina Jagoda Dębska, reżyserka spektaklu.

Akcja rozgrywa się we wsi Sromutka, gdzie czas płynie cyklicznie – jak pory roku, jak tradycje, jak odwieczny rytm wsi. Główny bohater, Marcel, wnika coraz bardziej w świat swoich wewnętrznych odczuć i tożsamości. Przedstawienie będzie poruszać postawy i perspektywy trzech pokoleń, ich nastawienia do traum z przeszłości i niemożności okazania emocji w teraźniejszości.

Świat spektaklu to inspirowana gałęziami i korzeniami drzew abstrakcyjna przestrzeń, las przecięty na pół – między tym, co było, a tym, co jest, między ludowością a współczesnością, między Polską A a Polską B. Scenografia artysty wizualnego Łukasza Horbowa, budowana z naturalnych materiałów – jutowego sznurka, płótna – kontrastuje z elementami współczesności. To rzeczywistość, która pęka – jak emocje, których nie sposób wyrazić.

Reżyseria - Kalina Jagoda Dębska, adaptacja i dramaturgia - Anna Mazurek, muzyka - Antoni Skrzyniarz, scenografia i wideo - Łukasz Horbów, kostiumy - Maja Michnacka, choreografia - Wojciech Dolatowski

Obsada:

Marcel - Karol Czajkowski

Ojciec/Dziadek - Maciej Półtorak

Babcia/Bożątko - Czesława Monczka

Milena/Basia/Jaworowicz/Leokadia B. - Aleksandra Skraba

Spektakl "Jeśli przecięto cię na pół" realizowany jest w ramach dyplomu reżyserskiego Kaliny Jagody Dębskiej, studentki ostatniego roku Wydziału Reżyserii krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego.

źródło: https://tiny.pl/6vv9xgrs

Opis dystrybutora :

Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości. W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie. Maryja.

Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei. Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu. Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.

źródło: https://tiny.pl/ctbr4fyyc

Dalsze losy Waldka, Staszka i Delfiny. Na ekranie ponownie zobaczymy Macieja Karasia, Amelię Fijałkowską, Patryka Siemka, Karolinę Gruszkę, Dorotę Kolak i Pawła Domagałę. Pojawią się również nowi bohaterowie, do obsady dołączył m.in. Borys Szyc. Waldek ma dość – w domu chaos, w sieci drama, a jego gamingowy team się sypie. W emocjach robi coś głupiego – pisze złośliwy komentarz… i nieświadomie uruchamia lawinę hejtu, która uderza w jedną z najbliższych mu osób – Delfinę. Przygnieciony ciężarem własnego błędu, Waldi nie potrafi przyznać się ani Staszkowi, ani rodzinie, że to on zapoczątkował łańcuch nienawiści. Ale kiedy sytuacja zaczyna zagrażać bezpieczeństwu Delfiny, chłopak wie, że musi działać i staje do walki – nie tylko z hejterami, ale i własnym strachem. Czy Waldek znajdzie odwagę, by przyznać się do winy? Czy uda mu się uratować przyjaźń? I czy naprawdę jeden komentarz w sieci może zniszczyć komuś życie?

„Za duży na bajki 3” pokazuje, co dzieje się, gdy dzieci próbują same radzić sobie z problemami, których nawet dorośli nie potrafią rozwiązać od ręki. Film z humorem i czułością mówi o współczesnych wyzwaniach, z którymi mierzy się każdy z nas – od cyberprzemocy po trudne relacje w rodzinie. – Polecam całym rodzinom. To film, który najlepiej ogląda się właśnie razem – wybrać się do kina, spędzić wspólnie czas i choć na chwilę oderwać się od codziennego biegu, co dziś staje się coraz trudniejsze – mówi o filmie Borys Szyc. A jak współpracowało mu się z młodą obsadą? – Świetnie! Młodzi aktorzy mają tę ogromną zaletę, że im się po prostu chce, a z takimi ludźmi pracuje się fantastycznie. Są zdolni, uśmiechnięci, pełni energii i bardzo zaangażowani – dodaje aktor.

źródło: https://tiny.pl/x612yp-dk

Film nominowany jest do Czeskie Lwy w trzynastu kategoriach oraz wyróżniony Europa Cinema Label na festiwalu Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlowych Warach (Konkurs Główny 2025). To jeden z najgłośniejszych tytułów czeskiego kina ostatnich lat. Subtelny, psychologiczny portret dojrzewania w cieniu nadużyć władzy. To także przejmująca historia o młodzieńczych emocjach, potrzebie akceptacji i mechanizmach przemocy w środowisku artystycznym – opowiedziana z niezwykłą wrażliwością i w rytmie muzyki chóralnej.

Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.

źródło: https://tiny.pl/w_1gvhrkx

Opis dystrybutora :

Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości. W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie. Maryja.

Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei. Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu. Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.

źródło: https://tiny.pl/ctbr4fyyc

Wartość własna - wystawa prac Żanety Wojcik.

źródło: https://tiny.pl/0jmssv7gb

Brokat pióra i cekiny tym razem w mniej oczywistej, undergroundowej oprawie rodem z czasów prohibicji. Przenieście się w ten klimat prosto do klubu Muzyczna Meta na spektakl, podczas którego zobaczycie trzy artystki.

Minnie LaGoon - performerka zainspirowana silnymi kobietami PRL-u oraz fanka nylonowych pończoch.

Die Nixe - mroczna femme fatale o hipnotyzującej aurze, którą podziwia się z oddali, nigdy nie dotykając.

Gospodynią wieczoru będzie Helen de Moon, która jak nikt inny porwie Was do wspólnej zabawy!

Wydarzenie będzie składało się z trzech części rozdzielonych przerwami, w czasie których zapraszamy do skosztowania drinków oraz innych płynnych smakołyków przy barze.

Zapraszamy Państwa od godziny 19:00, start show planowany jest na godzinę 20:00.

Bilety:

VIP czyli przy samej scenie - 120zł (ilość bardzo mocno ograniczona!)
Standard - 85zł

Zakup biletu mailowo: rosedenoir@vp.pl

lub online: https://tiny.pl/cn78_hstz

Ilość miejsc ograniczona!

Wydarzenie przeznaczone dla widzów dorosłych.

Źródło: https://tiny.pl/k22z2t4dg

Droga po nową posadę może być długa i wyboista. Dlatego bohaterowie „Ostrej jazdy” wolą iść na skróty. Kiedy tracą pracę, stawiają na karierę w pornobiznesie. Plan jest prosty – trzeba tylko zrobić casting, znaleźć odpowiednich aktorów i można ruszać z produkcją. Cel – zarobić mnóstwo pieniędzy!

Szybko jednak się okazuje, że nakręcenie filmu erotycznego jest trudniejsze, niż mogłoby się wydawać. Sytuacja wymyka się spod kontroli… A to z kolei powoduje mnóstwo śmiesznych sytuacji i zabawę aż do łez.

Obsada:
Agnieszka Warchulska / Magdalena Wójcik
Julia Kamińska / Marta Wierzbicka
Jan Jankowski
Mirosław Baka / Bogdan Kalus
Przemysław Sadowski / Andrzej Nejman

Reżyseria:
Mirosław Połatyński

Spektakl został wyprodukowany przez Teatr Komedia w Warszawie

Organizator: Impresariat Adria Art

Bilety:

https://bilety.adria-art.pl/event/view/id/640982/t...

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Częstochowskiej
Grigor Palikarov – dyrygent
Beata Młynarczyk – prowadzenie

Hector Berlioz – Symfonia fantastyczna op. 14

źródło: https://tiny.pl/2xcr9y9_f

𝐒𝐲𝐦𝐟𝐨𝐧𝐢𝐚 𝐟𝐚𝐧𝐭𝐚𝐬𝐭𝐲𝐜𝐳𝐧𝐚 𝐇𝐞𝐜𝐭𝐨𝐫𝐚 𝐁𝐞𝐫𝐥𝐢𝐨𝐳𝐚

Jedno z najbardziej oryginalnych dzieł romantyzmu – symfonia o wyraźnym programie literackim, opowiadająca historię młodego artysty owładniętego obsesyjną miłością. Utwór prowadzi słuchacza przez kolejne wizje i stany emocjonalne bohatera: od marzeń i namiętności, przez scenę balową i pastoralny spokój natury, aż po groteskowe i fantastyczne obrazy marszu na szafot oraz sabatu czarownic. Niezwykle barwna orkiestracja i odważna wyobraźnia dźwiękowa sprawiają, że symfonia Berlioza uchodzi za jedno z najbardziej wizjonerskich dzieł XIX wieku.

Wystąpią:

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Częstochowskiej
Grigor Palikarov - dyrygent
Beata Młynarczyk - prowadzenie

W programie:
Hector Berlioz - Symfonia Fantastyczna c-moll op. 14

źródło: https://tiny.pl/kjxqv14rh

Nocowanka z okazji Dnia Ziemi w Fitostacja.pl!

Dzieci będą miały wyjątkową noc pełną zabawy, nauki i ekologicznych inspiracji!

W programie:

eksperymenty chemiczne
warsztaty z długopisami 3D
zabawy na interaktywnej podłodze
kolacja
wieczór filmowy

Ilość miejsc ograniczona!
Zapisy: 570 560 410

Autorem powieści jest Łukasz Barys, laureat Paszportu Polityki 2021. Adaptacji scenicznej dokonała dramaturżka, reżyserka - Anna Mazurek. Spektakl reżyseruje Kalina Jagoda Dębska.

Spektakl „Jeśli przecięto cię na pół” to sceniczna adaptacja książki Łukasza Barysa. Opowieści o żałobie, podzielonej rzeczywistości i duchach przeszłości - mówi Kalina Jagoda Dębska, reżyserka spektaklu.

Akcja rozgrywa się we wsi Sromutka, gdzie czas płynie cyklicznie – jak pory roku, jak tradycje, jak odwieczny rytm wsi. Główny bohater, Marcel, wnika coraz bardziej w świat swoich wewnętrznych odczuć i tożsamości. Przedstawienie będzie poruszać postawy i perspektywy trzech pokoleń, ich nastawienia do traum z przeszłości i niemożności okazania emocji w teraźniejszości.

Świat spektaklu to inspirowana gałęziami i korzeniami drzew abstrakcyjna przestrzeń, las przecięty na pół – między tym, co było, a tym, co jest, między ludowością a współczesnością, między Polską A a Polską B. Scenografia artysty wizualnego Łukasza Horbowa, budowana z naturalnych materiałów – jutowego sznurka, płótna – kontrastuje z elementami współczesności. To rzeczywistość, która pęka – jak emocje, których nie sposób wyrazić.

Reżyseria - Kalina Jagoda Dębska, adaptacja i dramaturgia - Anna Mazurek, muzyka - Antoni Skrzyniarz, scenografia i wideo - Łukasz Horbów, kostiumy - Maja Michnacka, choreografia - Wojciech Dolatowski

Obsada:

Marcel - Karol Czajkowski

Ojciec/Dziadek - Maciej Półtorak

Babcia/Bożątko - Czesława Monczka

Milena/Basia/Jaworowicz/Leokadia B. - Aleksandra Skraba

Spektakl "Jeśli przecięto cię na pół" realizowany jest w ramach dyplomu reżyserskiego Kaliny Jagody Dębskiej, studentki ostatniego roku Wydziału Reżyserii krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego.

źródło: https://tiny.pl/6vv9xgrs

Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi.

Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.

Łączący ulotność i melancholię Przekleństw niewinności Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem Strefy interesów Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki Chłopki Joanny Kuciel-Frydryszak.

O filmie :
Kino to za małe słowo, by opisać to, co ten epicki, a jednocześnie intymny film osiąga swoją niepokojącą doskonałością. (…) „Wpatrując się w słońce” to film, który na zawsze zapisze się w historii. Deadline
Hipnotyzujące arcydzieło. Indie Wire
Film, który nie przypomina niczego, co dotąd widzieliście. The Hollywood Reporter

źródło: https://tiny.pl/55qg2v047

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

Osoby, które interesują się sztuką i chciałyby spróbować swoich sił w malarstwie.

Zajęcia są dla osób początkujących. Krok po kroku namalujemy własnoręcznie wakacyjny pejzaż pod okiem graficzki Karoliny Basiak.

Obowiązują wcześniejsze zapisy!

źródło: https://tiny.pl/hv0117974

Dalsze losy Waldka, Staszka i Delfiny. Na ekranie ponownie zobaczymy Macieja Karasia, Amelię Fijałkowską, Patryka Siemka, Karolinę Gruszkę, Dorotę Kolak i Pawła Domagałę. Pojawią się również nowi bohaterowie, do obsady dołączył m.in. Borys Szyc. Waldek ma dość – w domu chaos, w sieci drama, a jego gamingowy team się sypie. W emocjach robi coś głupiego – pisze złośliwy komentarz… i nieświadomie uruchamia lawinę hejtu, która uderza w jedną z najbliższych mu osób – Delfinę. Przygnieciony ciężarem własnego błędu, Waldi nie potrafi przyznać się ani Staszkowi, ani rodzinie, że to on zapoczątkował łańcuch nienawiści. Ale kiedy sytuacja zaczyna zagrażać bezpieczeństwu Delfiny, chłopak wie, że musi działać i staje do walki – nie tylko z hejterami, ale i własnym strachem. Czy Waldek znajdzie odwagę, by przyznać się do winy? Czy uda mu się uratować przyjaźń? I czy naprawdę jeden komentarz w sieci może zniszczyć komuś życie?

„Za duży na bajki 3” pokazuje, co dzieje się, gdy dzieci próbują same radzić sobie z problemami, których nawet dorośli nie potrafią rozwiązać od ręki. Film z humorem i czułością mówi o współczesnych wyzwaniach, z którymi mierzy się każdy z nas – od cyberprzemocy po trudne relacje w rodzinie. – Polecam całym rodzinom. To film, który najlepiej ogląda się właśnie razem – wybrać się do kina, spędzić wspólnie czas i choć na chwilę oderwać się od codziennego biegu, co dziś staje się coraz trudniejsze – mówi o filmie Borys Szyc. A jak współpracowało mu się z młodą obsadą? – Świetnie! Młodzi aktorzy mają tę ogromną zaletę, że im się po prostu chce, a z takimi ludźmi pracuje się fantastycznie. Są zdolni, uśmiechnięci, pełni energii i bardzo zaangażowani – dodaje aktor.

źródło: https://tiny.pl/x612yp-dk

Film nominowany jest do Czeskie Lwy w trzynastu kategoriach oraz wyróżniony Europa Cinema Label na festiwalu Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlowych Warach (Konkurs Główny 2025). To jeden z najgłośniejszych tytułów czeskiego kina ostatnich lat. Subtelny, psychologiczny portret dojrzewania w cieniu nadużyć władzy. To także przejmująca historia o młodzieńczych emocjach, potrzebie akceptacji i mechanizmach przemocy w środowisku artystycznym – opowiedziana z niezwykłą wrażliwością i w rytmie muzyki chóralnej.

Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.

źródło: https://tiny.pl/w_1gvhrkx

Opis dystrybutora :

Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości. W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie. Maryja.

Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei. Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu. Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.

źródło: https://tiny.pl/ctbr4fyyc

"Siedem" to spektakl o wolności w jej siedmiu odsłonach. Jest to opowieść o spotkaniu kobiety i mężczyzny, którzy zaczynają swoje życia od nowa. Czym jest wolność w miłości i relacji? Czy w rzeczywistości, w której rządzą schematy jest miejsce na wolność? Czy każda wolność jest taka sama? Jak realizuje się wolność w codzienności? Czy taniec to wolność? Czy wolność to szczęście? "Siedem" to opowieść o miłości, namiętności, pasji i uzdrowieniu. W formie teatralno- tanecznej, z piękną muzyką na żywo, w rolach głównych Agnieszka Kaczorowska i Marcin Rogacewicz.

źródło: https://tiny.pl/5dgspfdn

La Notte Italiana - to koncert, który łączy elegancję i emocje, wywołując uśmiech, wzruszenie i zachwyt. Usłyszysz dzieła Vivaldiego czy Morricone oraz utwory, które pokochał cały świat – od „Volare” po „O Sole Mio”.

Program:

Vivaldi – 4 pory roku (wybór)
Boccherini – Menuet
Puccini – Walc Musetty
Morricone – Ojciec chrzestny
Verdi – La Donna è Mobile
Capua – O Sole Mio
Il Volo – Grande Amore
Sartori – Con te partirò
Al Bano – Felicità
Carra – Pedro
Ricchi e Poveri – Sarà perché ti amo
Tozzi – Ti Amo
Einaudi – Nuvole Bianche
i inne!

Czas trwania: około 70 minut.

Bilety dostępne pod linkiem: https://everlightconcerts.pl/lanotteitaliana_18_04_26...

źródło: https://tiny.pl/3t6mnnk76

Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi.

Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.

Łączący ulotność i melancholię Przekleństw niewinności Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem Strefy interesów Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki Chłopki Joanny Kuciel-Frydryszak.

O filmie :
Kino to za małe słowo, by opisać to, co ten epicki, a jednocześnie intymny film osiąga swoją niepokojącą doskonałością. (…) „Wpatrując się w słońce” to film, który na zawsze zapisze się w historii. Deadline
Hipnotyzujące arcydzieło. Indie Wire
Film, który nie przypomina niczego, co dotąd widzieliście. The Hollywood Reporter

źródło: https://tiny.pl/55qg2v047

Wystawa CREDO jest dokumentem fotograficznym opowiadającym o miejscu, ludziach, teraźniejszości i przeszłości. To rezultat projektu artystycznego Jacentego Dędka i Katarzyny Dędek, osobiste i wnikliwe spojrzenie na rodzinne miasto – Częstochowę.

Cykl CREDO to rzecz o uniwersalnych i ważnych sprawach. Opowiada o własnym miejscu człowieka, o odrębnych drogach życiowych, przestrzeni i wreszcie o ludziach – to wszystko nas w jakiś sposób kształtuje. Niezależnie skąd się pochodzi – każdy ma takie swoje miejsca. Zależało nam, żeby ten bliski świat przez fotografię docenić, ocalić. Jest w tym cyklu namysł nad upływem czasu, pamięcią, tym, co nas łączy, ale mówi też o odrębności i indywidualności. Wystawa CREDO jest swoistym wyznaniem wiary w humanizm, wspólnotę i sens zapisywania historii.

Andrzej Pawełczyk, dyrektor Galerii ms44, tak pisze o fotografiach z cyklu CREDO:

„Świat, świadomie utrwalany w fotografii przez Jacentego Dędka jest afirmacją pospolitości, podniesionej do rangi misterium. To nie tylko ludzki pejzaż, uchwycony w kadrach, ale epifania komplementarnego człowieczeństwa, pełnego suwerennego życia jako wartości samej w sobie. Portrety, zdjęte przez Jacentego Dędka, są zawsze jednostkowe jako zamierzenie, które nie tyle czyni portretowanego interesującym, ile uwidacznia jego osobność i uruchamia proces twórczej, poznawczej, często socjologicznej analizy, prowadzącej do komplementarności osobistej historii, czyli prawdy. Takiej, która pozostaje nierozerwalnie związana z losem osoby, z realnym obiektem odniesienia i stanowi emanację przedstawionego. Według Barthes’a żyją w niej miłość i wierność a fotografia nie jest przestrzenią fikcji lub manipulacji, lecz przestrzenią prawdy”.

Jacenty Dędek, fotograf. Zajmuje się portretem i dokumentem. Publikował w prasie (m.in. Duży Format, Polityka, Newsweek i inne). Przez prawie dziesięć lat współpracował z magazynem National Geographic Polska, dla którego realizował autorskie reportaże. Laureat konkursów fotografii prasowej w Polsce. Trzykrotny stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Od kilkunastu lat pracuje wspólnie z żoną Katarzyną nad autorskimi projektami. Najbardziej interesują ich rzeczy zwykłe, dziejące się na marginesie głównych wydarzeń, ale zawsze blisko człowieka.

W 2020 r. wspólnie wydali album "portretprowincji.pl", będący efektem prawie siedmioletniej podróży po małomiasteczkowej Polsce, materiały były zbierane w kilkuset miejscowościach poniżej 30 tys. mieszkańców, we wszystkich województwach.
Ich najnowszy projekt CREDO, to osobista historia o miejscu, tożsamości, ludziach bliskich i nieznajomych, o pamięci zapisanej w materii miasta.

źródło: https://tiny.pl/5-gsn6dc6

Nie jestem poetą – wieczór z piosenką autorską Tomka Plaskacza.Kameralne spotkanie z twórczością Tomka Plaskacza – częstochowskiego muzyka, który po latach powrócił do swojej pasji, by dzielić się z publicznością autorskimi utworami z pogranicza poezji śpiewanej i piosenki literackiej.

W 2026 roku zadebiutował literacko na łamach kwartalnika „Galeria”, a także zdobył ex aequo pierwszą nagrodę w Turnieju Jednego Wiersza za utwór „Kolory i dźwięki”.

Podczas koncertu usłyszymy program „Nie jestem poetą” – zbiór około 20 utworów powstających na przestrzeni lat 1993–2020. To osobiste, refleksyjne kompozycje, w których słowo i muzyka tworzą intymną opowieść o emocjach, doświadczeniach i codzienności.

Artysta pierwsze kroki muzyczne stawiał jeszcze w czasach studenckich, by po latach wrócić do grania jako basista zespołu The Bells. Obecnie współtworzy duet „Szantersi”, prezentując muzykę żeglarską, a jednocześnie rozwija swoją autorską twórczość.

źródło: https://tiny.pl/sdb636wpx

Wieczór poprowadzi znany i ceniony dziennikarz oraz prezenter telewizyjny Tomasz Kammel, gwarantując gościom wyjątkową atmosferę. Całkowity dochód z wydarzenia zostanie przeznaczony natomiast na opiekę nad Podopiecznymi Hospicjum w Częstochowie.

Bal Charytatywny to wydarzenie o ugruntowanej pozycji w kalendarzu społecznych inicjatyw regionu. Od lat łączy w sobie dobrą zabawę ze wsparciem dla osób znajdujących się w najtrudniejszym momencie życia.

Każdego roku Stowarzyszenie otacza bezpłatną, holistyczną opieką około 2200 osób dorosłych oraz 80 dzieci. To tysiące godzin towarzyszenia chorym i ich rodzinom - leczenia bólu, wsparcia psychologicznego i duchowego oraz pomocy w codziennych wyzwaniach.

Stowarzyszenie Opieki Hospicyjnej Ziemi Częstochowskiej działa nieprzerwanie od 1993 roku.

Tworzy je ponad 200-osobowy zespół lekarzy, pielęgniarek, fizjoterapeutów, psychologów, terapeutów i koordynatorów. Ich wspólną misją jest poprawa jakości życia osób terminalnie chorych - tak, aby każdy dzień był spokojniejszy, bezpieczniejszy i przeżyty z godnością. Dzięki zaangażowaniu zespołu oraz wsparciu partnerów i darczyńców możliwe jest nie tylko kontynuowanie codziennej opieki, ale także rozwijanie nowych programów pomocowych.

Dlatego nieodłącznym elementem balu jest aukcja dobroczynna.

W tym roku będą to dzieła sztuki oraz unikatowe „doświadczenia" przekazane przez artystów, sportowców i przyjaciół Hospicjum. Każda wylicytowana kwota to konkretne wsparcie dla pacjentów i ich rodzin.

Tegoroczna edycja wydarzenia odbywa się przy wsparciu Galerii Jurajskiej, która od lat aktywnie angażuje się w inicjatywy ważne dla lokalnej społeczności. Współpraca biznesu i organizacji społecznych pokazuje, że wspólnymi siłami można realnie wpływać na jakość życia mieszkańców regionu.

źródło: https://tiny.pl/w0v123m5k

W 1912 roku wydarzył się proces sądowy, który wstrząsnął całym krajem. Był na tyle bulwersujący, że przykrył głośną wówczas tragedię Titanica. Wszystko za sprawą Damazego Macocha, paulina, który dokonał zuchwałej profanacji obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. W toku śledztwa okazało się, że duchowny regularnie okradał jasnogórski skarbiec, wdał się w romans z łódzką urzędniczką Heleną Krzyżanowską i dopuścił się morderstwa na własnym kuzynie Wacławie.

„Cudowne” to pełna realizmu magicznego opowieść o dzisiejszej Częstochowie, w której umieszczeni zostają bohaterowie skandalu sprzed ponad stu lat. Fantazja na temat kradzieży jasnogórskiego obrazu będzie punktem wyjścia do śledztwa w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania o różne stany wiary i możliwości cudu. W przedstawieniu, silnie czerpiącym z konwencji kryminału, szczególnie mocno wybrzmi pytanie o współczesny podział w „mieście między klasztorem a kominem”. – Daria Sobik, autorka sztuki „Cudowne”

źródło: https://tiny.pl/d73f2

VALKENRAG
Muzyka prezentowana przez zespół to melodic death metal silnie osadzony wśród wikińskich i słowiańskich wierzeń, mitów, sag oraz bohaterskich opowieści.
Powstały w 2006 roku w Tomaszowie Mazowieckim, Valkenrag zaczął aktywnie koncertować w 2013 roku. Na przestrzeni lat Valkenrag wydał Demo „Nordwind” (2008), EP „Valkenrag” (2012), debiutancki album „Twilight of Blood and Flesh” (2015), drugi album„Chasing the Gods” (2018) oraz najnowsze wydawnictwo EP 'Fury Untamed" (2025).
Obecnie grupa pracuje nad swoim 3 pełnoprawnym wydawnictwem.

PELGATHORIUM
Założona w 2014, a reaktywowana na początku 2025 roku metalowa horda obracająca się w klimatach black/death.
Grupa na na koncie występy na polskich i zagranicznych festiwalach oraz wiele mniej lub bardziej lokalnych koncertów.
Powracają na scenę z zupełnie nowym materiałem oraz stylistyką, lirycznie dalej pozostając w tematyce medieval postapocalipse.

CONSUMER
Thrash metalowy zespół powstały w Żywcu w 2012 z inicjatywy Jarosława Klimondy. W swojej twórczości odwołuje się głównie do amerykańskiej szkoły grania z pod znaku Exodusa, Slayera i nie tylko. Mocne riffy, zróżnicowana sekcja rytmiczna to cechy charakterystyczne Consumera. Teksty zespołu oscylują wokół tematów związanych z problemami otaczającego nas świata. Kapela promuje debiutancki album "Consumer Society".

Źródło: https://tiny.pl/8rtfhkff7

Dziady cz.XXI

Już 18 kwietnia w siedzibie Częstochowskiego Teatru Tańca odbędzie się premiera autorskiego spektaklu Teatru Niezależnego TLEN.

To nie jest kolejna klasyczna interpretacja Mickiewicza.

To odważny, eksperymentalny performance, który stawia pytanie o kondycję moralną współczesnego człowieka.

Na scenie zobaczymy Człowieka uwikłanego w wewnętrzny konflikt, o którego duszę walczą dwie potężne siły: Guślarz oraz Kusicielka. Całość dopełnia Chór, będący odbiciem współczesnego chaosu i społecznego zagubienia.

To spektakl, który nie daje prostych odpowiedzi.

Reżyseria: Katarzyna Gabryel,
Scenariusz: Katarzyna Gabryel i Milena Anisimo
Choreografia: Włodzimierz Kuca
Muzyka: Kamil Halbiniak
Plakat: Małgorzata Woszczyńska

PREMIERA: 18 kwietnia

Drugi pokaz: 19 kwietnia

Miejsce:siedziba Częstochowskiego Teatru Tańca - al. Niepodległości 30

Bilety:

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdfvngMOU...

kontakt:

Mail: teatrniezaleznytlen@gmail.com
Ig: teatr_tlen

Trzy dekady na scenie, trzy rozdziały jednego wieczoru i jedna artystka, której piosenki dorastały razem z nami. „30 ANIAversary” to jubileuszowa trasa Ani Wyszkoni: powrót do klasyków Łez, przekrojowy set solowych hitów z ostatnich lat oraz zapowiedź nowego albumu. Sentyment, energia i premierowe akcenty – wyjątkowa podróż przez 30 lat muzyki.

W pierwszej części Ania po raz pierwszy od szesnastu lat wykona na żywo utwory Łez – piosenki kojarzone przez fanów z jej charakterystycznym głosem. To spełnienie długo powtarzanych próśb publiczności i powrót do brzmień, które kształtowały całe pokolenie słuchaczy.

Drugi segment przenosi do świata solowych hitów z dekady 2010 – energicznych i lirycznych piosenek, które podbijały listy przebojów. Pojawią się także utwory nagrane w duetach. Koncert dopełnią archiwalne materiały wideo i zdjęcia, budujące osobistą, wzruszającą oprawę.

Jubileusz to nie tylko podsumowanie. W 2026 roku ukaże się nowy album Ani Wyszkoni – swoisty „pamiętnik” z ostatnich lat. Podczas trasy nie zabraknie więc premierowych akcentów i zapowiedzi kolejnego etapu. Dewiza pozostaje ta sama: „Życie jest w porządku” – a muzyczna podróż trwa dalej.

Źródło: https://tiny.pl/bz87-74s6

Ikony wieczoru: - Pin Up Candy - Niekwestionowana Królowa Polskiej Burleski! Ikona stylu i kobiecości, która zachwyci Was swoim słynnym pokazem w gigantycznym kielichu szampana. To trzeba zobaczyć na żywo! - Miss Erida - Klasyka, gracja i luksus. Jej występy to dopracowane w każdym detalu kostiumy i hipnotyzujący ruch, który przeniesie Was prosto do świata vintage kabaretu. - Katie Cash - Zjawiskowy głos wieczoru! Jej magnetyczny wokal wypełni salę dźwiękami jazzu i retro elegancji, tworząc idealne tło dla tanecznych popisów. - The Rockettes Heels - Wybuchowe trio!

Synchroniczne choreografie, niesamowita energia i taniec na szpilkach, który rozpali scenę do czerwoności. - Prowadzący: Tomek Kleyff - Najlepszy burleskowy MC w Polsce! Błyskotliwy, zabawny i charyzmatyczny. Zadba o to, byście od pierwszej sekundy poczuli się częścią tego niezwykłego spektaklu. Dlaczego warto przyjść, nawet jeśli nigdy nie byłeś na burlesce? - Zobaczysz najlepszych performerów w kraju w jednym miejscu. - Poczujesz atmosferę, której nie da się podrobić: miksturę elegancji, humoru i odwagi. - To idealny pomysł na randkę, wieczór z przyjaciółmi czy prezent dla bliskiej osoby. Burleska to celebracja radości i pewności siebie - wyjdziesz z show z ogromną dawką inspiracji! Do zobaczenia w blasku reflektorów!

źródło: https://tiny.pl/rpkty_xhq

Legendarny thriller Paula Verhoevena powraca w nowej, nieocenzurowanej i odrestaurowanej wersji. Detektyw Nick Curran (Michael Douglas) z San Francisco ma kłopotliwą przeszłość, słabość do używek i gwałtowny charakter. Kiedy zaczyna badać zabójstwo muzyka rockowego dokonane szpikulcem do lodu, poznaje główną podejrzaną Catherine Tramell (Sharon Stone): zjawiskową, pewną siebie pisarkę i milionerkę, której powieści w niepokojący sposób przypominają prawdziwe morderstwa. Między parą wywiązuje się dwuznaczna erotyczna gra.

Nagi instynkt był sensacją lat 90.: jednym z najbardziej kasowych i zmysłowych filmów dekady. Ikoniczna kreacja Sharon Stone – lodowatej, przebiegłej i zmysłowej blondynki – wyniosła aktorkę na hollywoodzki szczyt. Kontrowersyjny w momencie premiery film składa hołd Hitchcockowi (na czele z Zawrotem głowy), ale jest dreszczowcem nowego typu: odurzająco atrakcyjnym, brutalnym, pełnym perwersji i mrocznego nastroju kina noir. Duet prowokatorów, czyli najlepiej wówczas opłacany w Hollywood scenarzysta Joe Eszterhas oraz Holender Verhoeven, stworzyli perfekcyjną mieszankę niegrzecznej rozrywki i narracyjnego szoku. Ponad ćwierć wieku po premierze, Nagi instynkt nęci i ostrzega: zakochasz się we mnie na zabój.

źródło: https://tiny.pl/h_xbdk2j0

Lekko elektronicznie z winylowej płyty w pubie MicroKlimat.

Wieczór skupiony wokół przystępnej, klimatycznej muzyce elektronicznej. Łączącej taneczne brzmienia z luźną atmosferą. Imprezę poprowadzi Pantokrator DJ.

Wstęp wolny.

Miejski Dom Kultury w Częstochowie zaprasza do nowo utworzonego Ogniska Tańca Tradycyjnego, na cykl coniedzielnych warsztatów tańców tradycyjnych dla dorosłych.

Kto może? Każdy. Wszystkie lekcje zaczynają się od podstaw
Kiedy? Pierwsze zajęcia ruszają już w niedzielę 19 kwietnia!
O której? Od 18:00 do 20:00
Jak często? 7 zajęć przed wakacjami i 7 po wakacjach.
Gdzie? Miejski Dom Kultury przy ulicy Łukasińskiego 50/68 w Częstochowie (Domek Orkiestry).
Czy muszę przyjść z partnerem? NIE!
Ile to kosztuje? NIC! Projekt dofinansowany z programu Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca

Liczba miejsc jest ograniczona - chętni proszeni są o wypełnienie bardzo krótkiego formularza:
https://docs.google.com/.../1FAIpQLSdTQeR0G6w.../viewform...

Co zabrać?
- Butelkę wody
- Wygodne buty na zmianę
- U pań mile widziana spódnica
- Dobrą energię i szeroki uśmiech

Na czym się skupimy?
- Zamiast uczyć się na pamięć trudnych gotowych choreografii, poznamy różne warianty kroków, oraz jak naturalnie je łączyć - czyli improwizować.
- Wiele czasu poświęcimy również na to jak swobodnie radzić sobie w parze. Ważnym elementem będzie też taniec w parze - prowadzenie, podążanie i wzajemne słuchanie się w ruchu.

Jakie tańce będą:
- głównie te tańczone na potańcówka w całej Polsce: polki, oberki, kujawiaki, walczyki, krakowiaki, mazurki, wiwaty i obyrtki,
- będą także te z naszych okolic: niemiec, kozok, krzyżok, kłaniany,
- nie zabraknie również zabaw ludowych.

Każde spotkanie będzie nie tylko praktyką taneczną, ale też okazją, by usłyszeć kilka słów o kontekście muzyki i tańców tradycyjnych - skąd się wzięły, jak były tańczone i jak żyją dziś. Zajęcia będą rozwijać się razem z grupą, do której zawsze można dołączyć - jeśli pojawi się ciekawość konkretnego tańca, kroku czy tematu, postaramy się włączyć go do wspólnej pracy. To przestrzeń zarówno dla osób zaczynających przygodę z tańcem, jak i dla tych, którzy chcą pogłębić poczucie rytmu, ruchu i improwizacji.

Udział w zajęciach wiąże się z koniecznością podpisania zgody na przetwarzanie danych osobowych oraz wykorzystanie wizerunku (np. zdjęcia, nagrania z warsztatów).
Dokumenty będą dostępne do podpisania na pierwszych zajęciach.

Na zakończenie cyklu planowana jest potańcówka z muzyką na żywo!

Realizacja projektu: MDK w Częstochowie

Projekt finansowany ze środków Narodowy Instytut Muzyki i Tańca oraz MDK w Częstochowie

źródło - https://www.facebook.com/events/1992550171471702/1...

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Dalsze losy Waldka, Staszka i Delfiny. Na ekranie ponownie zobaczymy Macieja Karasia, Amelię Fijałkowską, Patryka Siemka, Karolinę Gruszkę, Dorotę Kolak i Pawła Domagałę. Pojawią się również nowi bohaterowie, do obsady dołączył m.in. Borys Szyc. Waldek ma dość – w domu chaos, w sieci drama, a jego gamingowy team się sypie. W emocjach robi coś głupiego – pisze złośliwy komentarz… i nieświadomie uruchamia lawinę hejtu, która uderza w jedną z najbliższych mu osób – Delfinę. Przygnieciony ciężarem własnego błędu, Waldi nie potrafi przyznać się ani Staszkowi, ani rodzinie, że to on zapoczątkował łańcuch nienawiści. Ale kiedy sytuacja zaczyna zagrażać bezpieczeństwu Delfiny, chłopak wie, że musi działać i staje do walki – nie tylko z hejterami, ale i własnym strachem. Czy Waldek znajdzie odwagę, by przyznać się do winy? Czy uda mu się uratować przyjaźń? I czy naprawdę jeden komentarz w sieci może zniszczyć komuś życie?

„Za duży na bajki 3” pokazuje, co dzieje się, gdy dzieci próbują same radzić sobie z problemami, których nawet dorośli nie potrafią rozwiązać od ręki. Film z humorem i czułością mówi o współczesnych wyzwaniach, z którymi mierzy się każdy z nas – od cyberprzemocy po trudne relacje w rodzinie. – Polecam całym rodzinom. To film, który najlepiej ogląda się właśnie razem – wybrać się do kina, spędzić wspólnie czas i choć na chwilę oderwać się od codziennego biegu, co dziś staje się coraz trudniejsze – mówi o filmie Borys Szyc. A jak współpracowało mu się z młodą obsadą? – Świetnie! Młodzi aktorzy mają tę ogromną zaletę, że im się po prostu chce, a z takimi ludźmi pracuje się fantastycznie. Są zdolni, uśmiechnięci, pełni energii i bardzo zaangażowani – dodaje aktor.

źródło: https://tiny.pl/x612yp-dk

Warsztaty tworzenia witraży roślinnych z Magdaleną Sawicz z Botanicznych historii. Na zajęciach przekazana zostanie wiedza, w jaki sposób suszyć rośliny, żeby zachowały piękny kolor i nie skurczyły się. W ramach działań praktycznych wykonane zostaną wiosenne roślinne witraże wg. indywidualnych pomysłów.

Wydarzenie w ramach projektu Etnobotaniczne wibracje.

Wstęp 30 zł. Bilety dostępne od 1.04.2026 r. w kasie Ratusza.

źródło: https://tiny.pl/nf6bhmk1c

Opis dystrybutora :

Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości. W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie. Maryja.

Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei. Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu. Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.

źródło: https://tiny.pl/ctbr4fyyc

Młody mężczyzna prowadzi wyczerpujące trzyletnie śledztwo w sprawie tajemniczego zniknięcia swojej dziewczyny podczas wakacji.

Kultowy thriller po raz pierwszy w polskich kinach! Stanley Kubrick nazwał Zniknięcie „najbardziej przerażającym filmem, jaki kiedykolwiek widziałem”. Złowieszcza łamigłówka George’a Sluizera to mroczna podróż na drugą stronę moralności i intensywny portret pozbawionego skrupułów psychopaty. Wywołujące dreszcz grozy oraz ukłucia niepokoju Zniknięcie to wielki holenderski klasyk przypominający skrzyżowanie Milczenia owiec z Funny Games. Od momentu premiery film podstępnie wkrada się do świadomości widzów, którzy muszą sami odpowiedzieć na pytanie: „Czy chcesz poznać prawdę za wszelką cenę”?

Zaczyna się niewinnie – od wakacyjnej podróży. Para Holendrów, Saskia (Johanna ter Steege) i Rex (Gene Bervoets) jedzie do Francji samochodem. Po drodze sprzeczają się i droczą, uczą się francuskich słówek. W pewnym momencie zatrzymują się na stacji benzynowej. Saskia idzie do toalety – po czym znika. Jej zniknięcie będzie trapić Rexa przez całe życie. Szybko poznajemy też porywacza – jest nim Raymond (wstrząsająca rola Bernard-Pierre’a Donnadieu), niepozorny nauczyciel chemii. Czy Rex pozna kiedykolwiek oprawcę, na punkcie którego nabiera stopniowo obsesji?

Perfekcyjna adaptacja powieści Złote jajko Tima Krabbé to legendarny dziś film, który na początku miał kłopoty ze znalezieniem dystrybutora – a ostatecznie doczekał się amerykańskiego remake’u, również w reżyserii Sluizera. Zniknięcie to koszmar na jawie, narracyjna układanka, z której nie ma bezpiecznego wyjścia i filozoficzny horror rozegrany głównie w słonecznych plenerach i mieszczańskich wnętrzach. Wraz z Rexem podążamy za niewiadomą, tropimy ślady i szukamy rozwiązania zagadki.

Stanley Kubrick przyznał, że LŚNIENIE przy ZNIKNIĘCIU to dziecięca zabawa. A widział ten film dziesięć razy. Piotr Gruszkowski, Gazeta Wyborcza
Po seansie zrozumiałem, dlaczego ten film ma status kultowego. Łukasz Adamski, Interia Film
Najlepszy thriller psychologiczny, jaki widziałam. Niskobudżetowe arcydzieło z lat 80. zachwyciło też Stanleya Kubrica. […] Ten psychologiczny thriller nie sięga po tanie straszaki — zamiast tego buduje powolne, duszne napięcie, które wślizguje się pod skórę i zostaje tam na długo. Agnieszka Wróbel, Elle
Polacy czekali na tę historię 40 lat. Jakub Tyszkowski, WP Film

źródło: https://tiny.pl/tq2xh7v8q

Autorem powieści jest Łukasz Barys, laureat Paszportu Polityki 2021. Adaptacji scenicznej dokonała dramaturżka, reżyserka - Anna Mazurek. Spektakl reżyseruje Kalina Jagoda Dębska.

Spektakl „Jeśli przecięto cię na pół” to sceniczna adaptacja książki Łukasza Barysa. Opowieści o żałobie, podzielonej rzeczywistości i duchach przeszłości - mówi Kalina Jagoda Dębska, reżyserka spektaklu.

Akcja rozgrywa się we wsi Sromutka, gdzie czas płynie cyklicznie – jak pory roku, jak tradycje, jak odwieczny rytm wsi. Główny bohater, Marcel, wnika coraz bardziej w świat swoich wewnętrznych odczuć i tożsamości. Przedstawienie będzie poruszać postawy i perspektywy trzech pokoleń, ich nastawienia do traum z przeszłości i niemożności okazania emocji w teraźniejszości.

Świat spektaklu to inspirowana gałęziami i korzeniami drzew abstrakcyjna przestrzeń, las przecięty na pół – między tym, co było, a tym, co jest, między ludowością a współczesnością, między Polską A a Polską B. Scenografia artysty wizualnego Łukasza Horbowa, budowana z naturalnych materiałów – jutowego sznurka, płótna – kontrastuje z elementami współczesności. To rzeczywistość, która pęka – jak emocje, których nie sposób wyrazić.

Reżyseria - Kalina Jagoda Dębska, adaptacja i dramaturgia - Anna Mazurek, muzyka - Antoni Skrzyniarz, scenografia i wideo - Łukasz Horbów, kostiumy - Maja Michnacka, choreografia - Wojciech Dolatowski

Obsada:

Marcel - Karol Czajkowski

Ojciec/Dziadek - Maciej Półtorak

Babcia/Bożątko - Czesława Monczka

Milena/Basia/Jaworowicz/Leokadia B. - Aleksandra Skraba

Spektakl "Jeśli przecięto cię na pół" realizowany jest w ramach dyplomu reżyserskiego Kaliny Jagody Dębskiej, studentki ostatniego roku Wydziału Reżyserii krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego.

źródło: https://tiny.pl/6vv9xgrs

Tytułowa "kolacja dla głupca" ma być jedną z wielu, które we wtorkowe wieczory Pierre Brochant, bogaty wydawca i człowiek sukcesu, urządza ze swoimi wpływowymi przyjaciółmi. Na każdą zapraszają wyjątkowych nieudaczników, będących nieświadomymi niczego obiektami kpin i uczestnikami konkursu na największego frajera. Jak to często w komediach bywa, nieoczekiwany splot wydarzeń powoduje, niespodziewany zwrot akcji, w wyniku którego nie dochodzi do zaplanowanej kolacji a spotkanie głównych bohaterów Pierra Brochanta i Francoisa Pignona przeradza się w arcyzabawny spektakl. W komiczny sposób ukazuje bohaterów, ich słabości i wady.

"Kolacja dla głupca" Francisa Vebera to hit teatralny, od lat grany na deskach wielu światowych teatrów! To znakomita gra aktorska, wartka, zabawna akcja i zaskakujący finał.

Na scenie Klubu Politechnik wystąpią: Cezary Żak, Bartłomiej Topa, Małgorzata Pieczyńska, Agnieszka Więdłocha (zamiennie Marta Chodorowska) i Michał Zieliński.

Reżyseria: Cezary Żak

Tłumaczenie: Barbara Grzegorzewska

Scenografia: Marcelina Początek-Kunikowska

Kostiumy: Krzysztof Łoszewski

Muzyka: ZAZ

Plakat: Grzybowska & Maślanka

Organizator: Agencja Artystyczna Certus

Bilety:

https://www.kupbilecik.pl/szukaj/?q=Kolacja%20dla%...

https://biletyna.pl/spektakl/Kolacja-dla-glupca-re...

Czy w getcie częstochowskim było powstanie? – w rocznicę powstania w getcie warszawskim spotkanie na stałej wystawie poświęconej historii Żydów częstochowskich poprowadzi Wiesław Paszkowski.

Zwiedzanie ekspozycji posłuży porównaniu losów obu żydowskich dzielnic zamkniętych, w Warszawie i Częstochowie.

Wstęp 1 zł

źródło: https://tiny.pl/nf6bhmk1c

Film nominowany jest do Czeskie Lwy w trzynastu kategoriach oraz wyróżniony Europa Cinema Label na festiwalu Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlowych Warach (Konkurs Główny 2025). To jeden z najgłośniejszych tytułów czeskiego kina ostatnich lat. Subtelny, psychologiczny portret dojrzewania w cieniu nadużyć władzy. To także przejmująca historia o młodzieńczych emocjach, potrzebie akceptacji i mechanizmach przemocy w środowisku artystycznym – opowiedziana z niezwykłą wrażliwością i w rytmie muzyki chóralnej.

Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.

źródło: https://tiny.pl/w_1gvhrkx

PRZEBOJOWY BROADWAY

Orkiestra Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych w Europie
Orkiestra Reprezentacyjna Wojsk Lądowych we Wrocławiu
Dana Bowers - vocal
Linda Casul - vocal
Michael P. Flynn - dyrygent

Freedom 250: American Musical Treasures – United States Air Forces in Europe Band ponownie w Polsce!

Uwielbiana przez polską publiczność Orkiestra Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych w Europie rusza w kwietniu 2026 w wyjątkową trasę koncertową Freedom 250: „American Musical Treasures – Skarby Muzyki Amerykańskiej”, pełną niezapomnianych hitów amerykańskiego Broadwayu i muzyki filmowej.

Pod batutą Kapitana Michaela P. Flynna, artyści wykonają m.in. fragmenty Star Wars Trilogy Johna Williamsa, The Lion King Hansa Zimmera, An American in Paris George’a Gershwina oraz Pirates of the Caribbean Symphonic Suite Klausa Badelta. Każdy koncert jest wyjątkową okazją, by na żywo poczuć magię amerykańskiej muzyki w mistrzowskim wykonaniu.

USAFE Band to światowej klasy orkiestra wojskowa o niezwykłej historii – założona została przez samego Glenna Millera w 1943 roku, aby podnosić morale żołnierzy w czasie wojny. Dziś zespół liczy 45 muzyków, gra rocznie prawie 300 koncertów w Europie i Afryce, a jego występy transmitowane są w radio i telewizji, docierając do milionów słuchaczy.

W ramach trasy Freedom 250 orkiestra odwiedzi osiem miast – od Dolnego Śląska, przez województwa Opolskie, Śląskie, Małopolskie, aż po Świętokrzyskie. Spotkanie z USAFE Band to nie tylko muzyka – to celebracja polsko-amerykańskiej przyjaźni i niezapomniane przeżycie.

źródło: https://tiny.pl/x_km454c3

To kolejne już wydarzenie organizowane w Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II, którego bohaterem jest doskonale znany w Częstochowie akordeonista Piotr Biazik.

Podczas "Koncertu dla Biazia” wystąpią:

Ars Harmonica

Marcin Wyrostek

Załoga 66

Heroes Band

Pofalowani

Izabela i Jan Długosz

ks. Roman Dziembowski

Orkiestra Piotrka Muzykanta.

Cel jest charytatywny, a występom towarzyszyć ma zbiórka środków na rzecz rehabilitacji Piotra Biazika.

Fot. Grzegorz Skowronek

Dziady cz.XXI

Już 18 kwietnia w siedzibie Częstochowskiego Teatru Tańca odbędzie się premiera autorskiego spektaklu Teatru Niezależnego TLEN.

To nie jest kolejna klasyczna interpretacja Mickiewicza.

To odważny, eksperymentalny performance, który stawia pytanie o kondycję moralną współczesnego człowieka.

Na scenie zobaczymy Człowieka uwikłanego w wewnętrzny konflikt, o którego duszę walczą dwie potężne siły: Guślarz oraz Kusicielka. Całość dopełnia Chór, będący odbiciem współczesnego chaosu i społecznego zagubienia.

To spektakl, który nie daje prostych odpowiedzi.

Reżyseria: Katarzyna Gabryel,
Scenariusz: Katarzyna Gabryel i Milena Anisimo
Choreografia: Włodzimierz Kuca
Muzyka: Kamil Halbiniak
Plakat: Małgorzata Woszczyńska

PREMIERA: 18 kwietnia

Drugi pokaz: 19 kwietnia

Miejsce:siedziba Częstochowskiego Teatru Tańca - al. Niepodległości 30

Bilety:

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdfvngMOU...

kontakt:

Mail: teatrniezaleznytlen@gmail.com
Ig: teatr_tlen

W 1912 roku wydarzył się proces sądowy, który wstrząsnął całym krajem. Był na tyle bulwersujący, że przykrył głośną wówczas tragedię Titanica. Wszystko za sprawą Damazego Macocha, paulina, który dokonał zuchwałej profanacji obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. W toku śledztwa okazało się, że duchowny regularnie okradał jasnogórski skarbiec, wdał się w romans z łódzką urzędniczką Heleną Krzyżanowską i dopuścił się morderstwa na własnym kuzynie Wacławie.

„Cudowne” to pełna realizmu magicznego opowieść o dzisiejszej Częstochowie, w której umieszczeni zostają bohaterowie skandalu sprzed ponad stu lat. Fantazja na temat kradzieży jasnogórskiego obrazu będzie punktem wyjścia do śledztwa w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania o różne stany wiary i możliwości cudu. W przedstawieniu, silnie czerpiącym z konwencji kryminału, szczególnie mocno wybrzmi pytanie o współczesny podział w „mieście między klasztorem a kominem”. – Daria Sobik, autorka sztuki „Cudowne”

źródło: https://tiny.pl/d73f2

Tytułowa "kolacja dla głupca" ma być jedną z wielu, które we wtorkowe wieczory Pierre Brochant, bogaty wydawca i człowiek sukcesu, urządza ze swoimi wpływowymi przyjaciółmi. Na każdą zapraszają wyjątkowych nieudaczników, będących nieświadomymi niczego obiektami kpin i uczestnikami konkursu na największego frajera. Jak to często w komediach bywa, nieoczekiwany splot wydarzeń powoduje, niespodziewany zwrot akcji, w wyniku którego nie dochodzi do zaplanowanej kolacji a spotkanie głównych bohaterów Pierra Brochanta i Francoisa Pignona przeradza się w arcyzabawny spektakl. W komiczny sposób ukazuje bohaterów, ich słabości i wady.

"Kolacja dla głupca" Francisa Vebera to hit teatralny, od lat grany na deskach wielu światowych teatrów! To znakomita gra aktorska, wartka, zabawna akcja i zaskakujący finał.

Na scenie Klubu Politechnik wystąpią: Cezary Żak, Bartłomiej Topa, Małgorzata Pieczyńska, Agnieszka Więdłocha (zamiennie Marta Chodorowska) i Michał Zieliński.

Reżyseria: Cezary Żak

Tłumaczenie: Barbara Grzegorzewska

Scenografia: Marcelina Początek-Kunikowska

Kostiumy: Krzysztof Łoszewski

Muzyka: ZAZ

Plakat: Grzybowska & Maślanka

Organizator: Agencja Artystyczna Certus

Bilety:

https://www.kupbilecik.pl/szukaj/?q=Kolacja%20dla%...

https://biletyna.pl/spektakl/Kolacja-dla-glupca-re...

Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi.

Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.

Łączący ulotność i melancholię Przekleństw niewinności Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem Strefy interesów Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki Chłopki Joanny Kuciel-Frydryszak.

O filmie :
Kino to za małe słowo, by opisać to, co ten epicki, a jednocześnie intymny film osiąga swoją niepokojącą doskonałością. (…) „Wpatrując się w słońce” to film, który na zawsze zapisze się w historii. Deadline
Hipnotyzujące arcydzieło. Indie Wire
Film, który nie przypomina niczego, co dotąd widzieliście. The Hollywood Reporter

źródło: https://tiny.pl/55qg2v047

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

To nie będzie zwykły koncert. To wydarzenie, które niesie realną pomoc. Całkowity dochód ze sprzedaży biletów wesprze budowę Niebieskiego Azylu – domu dla osób z autyzmem.

Największe hity zespołu w wyjątkowej akustyce filharmonii

Szczytny cel – każda złotówka z Twojego biletu to cegiełka dołożona do budowy bezpiecznego przystani dla potrzebujących.

Bilety do nabycia tutaj: https://www.filharmonia.com.pl/.../2741-ZAKOPOWER-Koncert... lub w kasie Filharmonii Częstochowskiej.

źródło: https://tiny.pl/k1q7qvby3

Zespół Taneczny „Celtomania” zaprasza na warsztaty tańców balfolkowych i ludowych.

Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny i wolny.

W celu uzyskania dodatkowych szczegółów na temat warsztatów, prosimy o bezpośredni kontakt z Zespołem.

źródło: https://tiny.pl/dhnb2

Po burzliwym zakończeniu związku Rose (w tej roli Marie Bloching) postanawia wprowadzić się do swojego starszego brata Samuela (Anton Weil). Ich oparta na bliskości oraz wzajemnym wsparciu relacja wystawiona jednak zostaje na poważną próbę. Bohaterka doznaje szoku, gdy pewnego dnia odbiera list z wezwaniem do złożenia zeznań w bardzo niepokojącej sprawie.

Jej przedmiotem jest oskarżenie o gwałt, jakiego Samuel miał się dopuścić na innej kobiecie. Świat młodej bohaterki w jednej chwili staje na głowie. Trudno jej zaakceptować myśl, że ukochany brat, z którym tak dobrze się rozumie, miałby dopuścić się takiego czynu. Zszokowana dziewczyna musi skonfrontować się z sytuacją oraz obrazem Samuela, jaki budowała w sobie przez te wszystkie lata. Pojawia się pytanie, czy ważniejsza jest kobieca solidarność oraz bycie w zgodzie ze swoimi wartościami, czy może rodzinne więzy, bez względu na okoliczności.

źródło: https://tiny.pl/fnm4sk9v9

Historia jednego z najsłynniejszych brytyjskich zespołów rockowych z Liverpoolu – The Beatles.

Podczas wydarzenia dowiemy się o ciekawostkach z ich kariery, solowych projektach Johna Lennona, Paula McCartneya, George’a Harrisona i Ringo Starra oraz o najbardziej znanych teoriach spiskowych, w tym słynnej „Paul is dead”.

To podróż przez muzykę, legendy i fascynujące tajemnice, które uczyniły The Beatles ikonami światowej kultury.

Wstęp wolny!

źródło: https://tiny.pl/sr5hvyn-m

Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi.

Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.

Łączący ulotność i melancholię Przekleństw niewinności Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem Strefy interesów Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki Chłopki Joanny Kuciel-Frydryszak.

O filmie :
Kino to za małe słowo, by opisać to, co ten epicki, a jednocześnie intymny film osiąga swoją niepokojącą doskonałością. (…) „Wpatrując się w słońce” to film, który na zawsze zapisze się w historii. Deadline
Hipnotyzujące arcydzieło. Indie Wire
Film, który nie przypomina niczego, co dotąd widzieliście. The Hollywood Reporter

źródło: https://tiny.pl/55qg2v047

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

Autorem powieści jest Łukasz Barys, laureat Paszportu Polityki 2021. Adaptacji scenicznej dokonała dramaturżka, reżyserka - Anna Mazurek. Spektakl reżyseruje Kalina Jagoda Dębska.

Spektakl „Jeśli przecięto cię na pół” to sceniczna adaptacja książki Łukasza Barysa. Opowieści o żałobie, podzielonej rzeczywistości i duchach przeszłości - mówi Kalina Jagoda Dębska, reżyserka spektaklu.

Akcja rozgrywa się we wsi Sromutka, gdzie czas płynie cyklicznie – jak pory roku, jak tradycje, jak odwieczny rytm wsi. Główny bohater, Marcel, wnika coraz bardziej w świat swoich wewnętrznych odczuć i tożsamości. Przedstawienie będzie poruszać postawy i perspektywy trzech pokoleń, ich nastawienia do traum z przeszłości i niemożności okazania emocji w teraźniejszości.

Świat spektaklu to inspirowana gałęziami i korzeniami drzew abstrakcyjna przestrzeń, las przecięty na pół – między tym, co było, a tym, co jest, między ludowością a współczesnością, między Polską A a Polską B. Scenografia artysty wizualnego Łukasza Horbowa, budowana z naturalnych materiałów – jutowego sznurka, płótna – kontrastuje z elementami współczesności. To rzeczywistość, która pęka – jak emocje, których nie sposób wyrazić.

Reżyseria - Kalina Jagoda Dębska, adaptacja i dramaturgia - Anna Mazurek, muzyka - Antoni Skrzyniarz, scenografia i wideo - Łukasz Horbów, kostiumy - Maja Michnacka, choreografia - Wojciech Dolatowski

Obsada:

Marcel - Karol Czajkowski

Ojciec/Dziadek - Maciej Półtorak

Babcia/Bożątko - Czesława Monczka

Milena/Basia/Jaworowicz/Leokadia B. - Aleksandra Skraba

Spektakl "Jeśli przecięto cię na pół" realizowany jest w ramach dyplomu reżyserskiego Kaliny Jagody Dębskiej, studentki ostatniego roku Wydziału Reżyserii krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego.

źródło: https://tiny.pl/6vv9xgrs

Po burzliwym zakończeniu związku Rose (w tej roli Marie Bloching) postanawia wprowadzić się do swojego starszego brata Samuela (Anton Weil). Ich oparta na bliskości oraz wzajemnym wsparciu relacja wystawiona jednak zostaje na poważną próbę. Bohaterka doznaje szoku, gdy pewnego dnia odbiera list z wezwaniem do złożenia zeznań w bardzo niepokojącej sprawie.

Jej przedmiotem jest oskarżenie o gwałt, jakiego Samuel miał się dopuścić na innej kobiecie. Świat młodej bohaterki w jednej chwili staje na głowie. Trudno jej zaakceptować myśl, że ukochany brat, z którym tak dobrze się rozumie, miałby dopuścić się takiego czynu. Zszokowana dziewczyna musi skonfrontować się z sytuacją oraz obrazem Samuela, jaki budowała w sobie przez te wszystkie lata. Pojawia się pytanie, czy ważniejsza jest kobieca solidarność oraz bycie w zgodzie ze swoimi wartościami, czy może rodzinne więzy, bez względu na okoliczności.

źródło: https://tiny.pl/fnm4sk9v9

W programie:

* Dmuchańce i atrakcje dla dzieci
* Grill
* Kiermasz ciast
* Wata cukrowa i popcorn
* Warkoczyki
* Pokaz pierwszej pomocy
* Pokaz sprzętu strażackiego

Cały dochód z pikniku zostanie przeznaczony na leczenie i rehabilitację Maksia.

Link do zbiórki: www.siepomaga.pl/maksiu-mazurek

źródło: https://tiny.pl/p1swqzn7x

Zespół Tańców Dawnych „Secoli di Danza” zaprasza na warsztaty tańca dawnego.

W celu uzyskania dodatkowych szczegółów na temat warsztatów, prosimy o bezpośredni kontakt z Zespołem.

Zespół Tańców Dawnych „Secoli di Danza” występował np. w ramach 24. Dni Częstochowy. Zespół zatańczył tańce średniowieczne, a także poprowadził warsztaty dla uczestników pokazu. Dodatkowo zatańczył tańce z późniejszych epok, by pokazać, jak zmieniały się one na przestrzeni dziejów.

Zespół prezentuje tańce średniowieczne, które znane są tylko z opisów, gdyż nie zachowały się niemal żadne wskazówki dotyczące kroków i ich kolejności. Najstarsze traktaty taneczne pochodzą z XV wieku. Umiejętność tańca była niemal obowiązkiem na dworach europejskich. Pierwsze tańce dworskie pochodziły od ludowych - próbowano jednak nadać im pewną spokojność i porządek, na dworach wszak nie wypadało tańczyć do utraty sił, skakać, tupać, klaskać… Tańce chłopskie stanowiły jednak przedmiot fascynacji możnych i wielką rozrywką była już sama obserwacja ludowych pląsów. Wpływy były jednak dwustronne - tańce dworskie przenikały do kultury chłopskiej, prosty lud nadawał im jednak większej skoczności. Zespół potrafi zatańczyć kilka rodzajów tańców średniowiecznych tj. branle, estampidy i suita bassedans.

Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny i wolny.

źródło: https://tiny.pl/dhkt6

To spotkanie z wyobraźnią, ruchem i emocją – przestrzeń do twórczego działania, odkrywania nowych form ekspresji i wspólnej pracy teatralnej w inspirującej atmosferze sceny.

Warsztaty skierowane są do wszystkich, którzy chcą spróbować swoich sił w teatrze i zanurzyć się w świat nieoczywistych historii.

Bilet: 5 zł – wejściówki do pobrania w sekretariacie OPK.

źródło: https://tiny.pl/rk5-981bd

Spotkanie z Johnem Ironmongerem, autorem książek "Wieloryb i koniec świata" i "Niedźwiedź i zakład o wszystko".

„Niedźwiedź i zakład o przyszłość” to powieść, która łączy dynamiczną fabułę z refleksją nad jednym z najważniejszych wyzwań współczesności – zmianą klimatu. Autor pokazuje globalny problem przez pryzmat doświadczeń niewielkiej społeczności i dwóch ludzi, których życie zostało na zawsze splecione przez jeden moment.

Jak podkreśla autor, historia powstała z przekonania, że wielkie globalne procesy najlepiej opowiadać poprzez losy pojedynczych ludzi i małych społeczności. Właśnie dlatego akcja powieści ponownie prowadzi czytelników do fikcyjnej kornwalijskiej wioski St Piran, znanej z wcześniejszej książki autora. Choć powieść nie jest jej kontynuacją, wykorzystuje część tych samych miejsc i bohaterów.

„Niedźwiedź i zakład o przyszłość” to jednocześnie powieść przygodowa, historia miłosna i dramat o rywalizacji dwóch osób. Zadaje także pytanie: czy Tom rzeczywiście jest bohaterem, a Monty jego przeciwieństwem? A może prawda – jak w życiu – okazuje się bardziej złożona?

Spotkanie poprowadzi Robert Jasiak z Wspieraj kulturę!

źródło: https://tiny.pl/zw5_b12mj

Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi.

Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.

Łączący ulotność i melancholię Przekleństw niewinności Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem Strefy interesów Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki Chłopki Joanny Kuciel-Frydryszak.

O filmie :
Kino to za małe słowo, by opisać to, co ten epicki, a jednocześnie intymny film osiąga swoją niepokojącą doskonałością. (…) „Wpatrując się w słońce” to film, który na zawsze zapisze się w historii. Deadline
Hipnotyzujące arcydzieło. Indie Wire
Film, który nie przypomina niczego, co dotąd widzieliście. The Hollywood Reporter

źródło: https://tiny.pl/55qg2v047

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

MAŁY KSIĄŻĘ. OPOWIEŚĆ

Na motywach „Małego Księcia” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego

Tłumaczenie, adaptacja, reżyseria – Agnieszka Baranowska

Scenografia i kostiumy – Kamila Grzybowska-Sosnowska

Muzyka – Helena Matuszewska

Asystent reżysera – Robert Rutkowski

Obsada:

Marek Ślosarski – Pilot

Mariusz Urbaniec – Baobab 1

Adam Machalica – Baobab 2, Latarnik

Marta Honzatko – Baobab 3, Młoda Róża, Róża w Rozkwicie, Próżny, Kobieta z Pilnikiem

Czesława Monczka – Róża o Zachodzie Słońca, Król, Pani Z.

Małgorzata Marciniak – Biznesmen, Kobieta z Wózkiem, Róża w ogrodzie

Sylwia Karczmarczyk – Pani Żmija, Lis

Antoni Rot – Pijak, Kwiat Pijany, Kupiec

Robert Rutkowski – Geograf, Mężczyzna z Gazetą, Zwrotniczy

Agnieszka Baranowska, reżyser: W „Małym Księciu” odnalazłam wiele tropów przypominających o tym, że nie da się żyć bez najprostszych, a wciąż trudnych dla nas życiowych prawd: bez miłości, bez przyjaciela, bez okazywania sobie czułości i empatii, bez uważności na własne życie. Nie da się też udawać, że nie dostrzegamy wokół siebie różnych, dziwnych istot – ludzi, z którymi mniej lub bardziej potrzebujemy być, choć nie zawsze jest to łatwe. Postacie na planetach to są ludzie, których spotykamy na co dzień. Czasem sobie z nimi nie radzimy, nie mamy ochoty ich widywać, pracować i żyć z nimi… A gdyby tak spojrzeć na nich z czułością – tak jak robi to Pilot i będzie tego uczył Baobaby – to może życie byłoby przyjemniejsze i łatwiejsze, a na pewno bezpieczniejsze, bo z rozwagą umielibyśmy stawiać granice. (…) W spektaklu zderzymy opowieść głównego bohatera – Pilota z rzeczywistością codziennego świata. Mały Książę pojawi się w różnych odsłonach. Będzie znakiem naszego bycia blisko siebie, naszej wrażliwości, współodczuwania, uważności na świat i na to, co dzieje się w naszym życiu.

źródło: https://tiny.pl/dxng7

Wspólna wizyta w Galerii Dobrej Sztuki!

Podczas spotkania będziemy odkrywać prace najważniejszych polskich artystów, poznawać historie stojące za dziełami i dzielić się wrażeniami w miłej, inspirującej atmosferze.

To doskonała okazja, aby poszerzyć swoje artystyczne horyzonty i spędzić czas w gronie pasjonatów sztuki.

Przy okazji polecimy książki o sztuce, które pogłębią wiedzę zdobytą w Galerii!

Spotkanie dla dorosłych i seniorów.

Wstęp wolny!

Spotykamy się przy Galerii Dobrej Sztuki
Al. Najświętszej Maryi Panny 47

źródło: https://tiny.pl/6m3g986gh

Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi.

Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.

Łączący ulotność i melancholię Przekleństw niewinności Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem Strefy interesów Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki Chłopki Joanny Kuciel-Frydryszak.

O filmie :
Kino to za małe słowo, by opisać to, co ten epicki, a jednocześnie intymny film osiąga swoją niepokojącą doskonałością. (…) „Wpatrując się w słońce” to film, który na zawsze zapisze się w historii. Deadline
Hipnotyzujące arcydzieło. Indie Wire
Film, który nie przypomina niczego, co dotąd widzieliście. The Hollywood Reporter

źródło: https://tiny.pl/55qg2v047

Cykl prelekcji organizowanych w ramach projektu „Odkryjmy Częstochowę na nowo”, poświęconego historii naszego miasta oraz jego dziedzictwu artystycznemu.

Prelekcję poprowadzi dr Katarzyna Zalewska.

Projekt realizowany jest dzięki dofinansowaniu ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Edukacja kulturalna”.

Wstęp wolny!

źródło: https://tiny.pl/qtr9hj0qj

Wieczór z Galerią – warsztaty pisarskie organizowane we współpracy z Towarzystwem Galeria Literacka, połączone z prezentacją 77. numeru Częstochowskiego Magazynu Literackiego Galeria, tomu poezji Barbary Strzelbickiej Pomiędzy oraz tomu gawęd Małgorzaty Nowakowskiej-Karczewskiej Miszmasz smaczków wszelakich.

Prowadzenie: Bogdan Knop.

Wstęp 1 zł

źródło: https://tiny.pl/nf6bhmk1c

Autorem powieści jest Łukasz Barys, laureat Paszportu Polityki 2021. Adaptacji scenicznej dokonała dramaturżka, reżyserka - Anna Mazurek. Spektakl reżyseruje Kalina Jagoda Dębska.

Spektakl „Jeśli przecięto cię na pół” to sceniczna adaptacja książki Łukasza Barysa. Opowieści o żałobie, podzielonej rzeczywistości i duchach przeszłości - mówi Kalina Jagoda Dębska, reżyserka spektaklu.

Akcja rozgrywa się we wsi Sromutka, gdzie czas płynie cyklicznie – jak pory roku, jak tradycje, jak odwieczny rytm wsi. Główny bohater, Marcel, wnika coraz bardziej w świat swoich wewnętrznych odczuć i tożsamości. Przedstawienie będzie poruszać postawy i perspektywy trzech pokoleń, ich nastawienia do traum z przeszłości i niemożności okazania emocji w teraźniejszości.

Świat spektaklu to inspirowana gałęziami i korzeniami drzew abstrakcyjna przestrzeń, las przecięty na pół – między tym, co było, a tym, co jest, między ludowością a współczesnością, między Polską A a Polską B. Scenografia artysty wizualnego Łukasza Horbowa, budowana z naturalnych materiałów – jutowego sznurka, płótna – kontrastuje z elementami współczesności. To rzeczywistość, która pęka – jak emocje, których nie sposób wyrazić.

Reżyseria - Kalina Jagoda Dębska, adaptacja i dramaturgia - Anna Mazurek, muzyka - Antoni Skrzyniarz, scenografia i wideo - Łukasz Horbów, kostiumy - Maja Michnacka, choreografia - Wojciech Dolatowski

Obsada:

Marcel - Karol Czajkowski

Ojciec/Dziadek - Maciej Półtorak

Babcia/Bożątko - Czesława Monczka

Milena/Basia/Jaworowicz/Leokadia B. - Aleksandra Skraba

Spektakl "Jeśli przecięto cię na pół" realizowany jest w ramach dyplomu reżyserskiego Kaliny Jagody Dębskiej, studentki ostatniego roku Wydziału Reżyserii krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego.

źródło: https://tiny.pl/6vv9xgrs

WYKŁAD

Od salonu do filharmonii. Jak gitara stała się instrumentem estradowym?
dr Małgorzata Żegleń-Włodarczyk

KONCERT MUZYKI GITAROWEJ

Kalina Polańska (Akademia Muzyczna im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi
Radosław Michałek (Uniwersytet Rzeszowski)
Marcin Kuźniar (Uniwersytet Jana Długosza w Częstochowie)
Radosław Wieczorek (Akademia Muzyczna im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie)

WYSTAWA

Oskar Lubos (Szkoła Doktorska UJD)

źródło: https://tiny.pl/kvxm952_b

Specjalny projekt przygotowany jako muzyczny hołd dla saksofonisty Johna Coltrane'a - jednej z najważniejszych postaci w historii światowego jazzu. Trio RGG, od lat rozwijające własny język improwizacji i kameralnej ekspresji, zaprosiło do współpracy Tomasza Dąbrowskiego, jednego z najważniejszych polskich trębaczy, posiadającego swój własny, unikalny styl. Artyści sięgają po wyjątkowe dzieło polskiego jazzu - suitę "Requiem dla Johna Coltrane’a" - skomponowaną przez Krzysztofa Komedę. W ich interpretacji utwór staje się przestrzenią twórczego dialogu z tradycją: spotkaniem kompozytorskiej wizji Komedy, duchowości muzyki Coltrane’a oraz współczesnej, otwartej improwizacji. Wykonanie tej suity jest również symbolicznym spotkaniem dwóch wielkich postaci jazzu - Coltrane’a i Komedy - których artystyczne drogi przecięły się w historii muzyki lat 60. XX wieku. Projekt podkreśla ponadczasowy charakter tej kompozycji, ukazując jej aktualność w kontekście współczesnej improwizacji.

Wydarzeniu towarzyszyć będzie nowo wydana książka pt. "John Coltrane. Opowieść o brzmieniu" w przekładzie Filipa Łobodzińskiego

bilety 80,-
Prowadzenie: Piotr Metz
Koncert "Tribute To Coltrane"
RGG & Tomasz Dąbrowski
w składzie:
Łukasz Ojdana - fortepian
Maciej Garbowski - kontrabas
Krzysztof Gradziuk - perkusja
Tomasz Dąbrowski – trąbka

źródło: https://tiny.pl/n-ry5bkyq

Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi.

Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.

Łączący ulotność i melancholię Przekleństw niewinności Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem Strefy interesów Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki Chłopki Joanny Kuciel-Frydryszak.

O filmie :
Kino to za małe słowo, by opisać to, co ten epicki, a jednocześnie intymny film osiąga swoją niepokojącą doskonałością. (…) „Wpatrując się w słońce” to film, który na zawsze zapisze się w historii. Deadline
Hipnotyzujące arcydzieło. Indie Wire
Film, który nie przypomina niczego, co dotąd widzieliście. The Hollywood Reporter

źródło: https://tiny.pl/55qg2v047

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

MAŁY KSIĄŻĘ. OPOWIEŚĆ

Na motywach „Małego Księcia” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego

Tłumaczenie, adaptacja, reżyseria – Agnieszka Baranowska

Scenografia i kostiumy – Kamila Grzybowska-Sosnowska

Muzyka – Helena Matuszewska

Asystent reżysera – Robert Rutkowski

Obsada:

Marek Ślosarski – Pilot

Mariusz Urbaniec – Baobab 1

Adam Machalica – Baobab 2, Latarnik

Marta Honzatko – Baobab 3, Młoda Róża, Róża w Rozkwicie, Próżny, Kobieta z Pilnikiem

Czesława Monczka – Róża o Zachodzie Słońca, Król, Pani Z.

Małgorzata Marciniak – Biznesmen, Kobieta z Wózkiem, Róża w ogrodzie

Sylwia Karczmarczyk – Pani Żmija, Lis

Antoni Rot – Pijak, Kwiat Pijany, Kupiec

Robert Rutkowski – Geograf, Mężczyzna z Gazetą, Zwrotniczy

Agnieszka Baranowska, reżyser: W „Małym Księciu” odnalazłam wiele tropów przypominających o tym, że nie da się żyć bez najprostszych, a wciąż trudnych dla nas życiowych prawd: bez miłości, bez przyjaciela, bez okazywania sobie czułości i empatii, bez uważności na własne życie. Nie da się też udawać, że nie dostrzegamy wokół siebie różnych, dziwnych istot – ludzi, z którymi mniej lub bardziej potrzebujemy być, choć nie zawsze jest to łatwe. Postacie na planetach to są ludzie, których spotykamy na co dzień. Czasem sobie z nimi nie radzimy, nie mamy ochoty ich widywać, pracować i żyć z nimi… A gdyby tak spojrzeć na nich z czułością – tak jak robi to Pilot i będzie tego uczył Baobaby – to może życie byłoby przyjemniejsze i łatwiejsze, a na pewno bezpieczniejsze, bo z rozwagą umielibyśmy stawiać granice. (…) W spektaklu zderzymy opowieść głównego bohatera – Pilota z rzeczywistością codziennego świata. Mały Książę pojawi się w różnych odsłonach. Będzie znakiem naszego bycia blisko siebie, naszej wrażliwości, współodczuwania, uważności na świat i na to, co dzieje się w naszym życiu.

źródło: https://tiny.pl/dxng7

Po burzliwym zakończeniu związku Rose (w tej roli Marie Bloching) postanawia wprowadzić się do swojego starszego brata Samuela (Anton Weil). Ich oparta na bliskości oraz wzajemnym wsparciu relacja wystawiona jednak zostaje na poważną próbę. Bohaterka doznaje szoku, gdy pewnego dnia odbiera list z wezwaniem do złożenia zeznań w bardzo niepokojącej sprawie.

Jej przedmiotem jest oskarżenie o gwałt, jakiego Samuel miał się dopuścić na innej kobiecie. Świat młodej bohaterki w jednej chwili staje na głowie. Trudno jej zaakceptować myśl, że ukochany brat, z którym tak dobrze się rozumie, miałby dopuścić się takiego czynu. Zszokowana dziewczyna musi skonfrontować się z sytuacją oraz obrazem Samuela, jaki budowała w sobie przez te wszystkie lata. Pojawia się pytanie, czy ważniejsza jest kobieca solidarność oraz bycie w zgodzie ze swoimi wartościami, czy może rodzinne więzy, bez względu na okoliczności.

źródło: https://tiny.pl/fnm4sk9v9

Comiesięczne wieczory literackie Klubu „Złota Jesień”: miejsce do czytania, dzielenia się opiniami i prezentowania własnej twórczości — międzypokoleniowo i w przyjaznej atmosferze.

Wieczory literackie „Złotej Jesieni” to propozycja comiesięcznego, międzypokoleniowego wydarzenia kulturalnego, celem którego jest propagowanie udziału w spotkaniach związanych z szeroko pojętą twórczością literacką.

Każdy osoba uczestnicząca w wieczorze literackim będzie mogła wsłuchać się w przedstawiane utwory, przekazać o nich własną opinię, a co najważniejsze zaprezentować własną twórczość.

Dopuszczane są do prezentacji utwory w dowolnej formie literackiej, jednakże nie o treściach które naruszają ogólnie przyjęte zasady stosowania norm obyczajowych.

Kolejność wystąpień osób zgłaszających się do wystąpienia będzie podlegała losowaniu, a nie będzie uzależniona od momentu zgłoszenia, a ilość wystąpień wynikową czasu trwania imprezy.

źródło: https://tiny.pl/dq8kv

Film biograficzny Krzysztofa Kasprzaka poświęcony Markowi Perepeczce i wspólnie powspominamy wieloletniego dyrektora naszego Teatru im. A. Mickiewicza w Częstochowie.

źródło: https://tiny.pl/m5s_8ckf5

„Piękność dnia” była może największym sukcesem kasowym w moim życiu, ale ten sukces przypisuję bardziej grającym w filmie prostytutkom, niż swojej pracy. Luis Buñuel*

W czasach, gdy europejskie kino stawało się coraz bardziej liberalne i śmiałe pod względem obyczajowym, gdy rewolucja seksualna wdzierała się także do kultury masowej, Luis Buñuel nakręcił jeden z najbardziej fascynujących filmów erotycznych epoki. Sam mówił o nim, że to „pornografia”, lecz była to erotyka przewrotna – pozbawiona nagości i scen seksu, lecz nie mniej przez to perwersyjna i fetyszystyczna. Do tego stopnia, że grająca główną rolę Catherine Deneuve czuła się przez reżysera obnażona zbyt mocno. Zresztą Buñuel też nie był zachwycony współpracą z młodziutką gwiazdą francuskiego kina. Ich wzajemne animozje filmowi jednak w najmniejszym stopniu nie zaszkodziły: „Piękność dnia” do dziś zachwyca swoją niejednoznacznością i wyobraźnią.

Deneuve gra Séverine, znudzoną żonę paryskiego burżuja, która z mężem nie utrzymuje relacji intymnych, za to swoje dzikie seksualne fantazje spełnia, pracując za dnia w eksluzywnym domu publicznym. Melodramatyczną fabułę, zaczerpniętą ze skandalizującej książki Josepha Kessela, Buñuel zamienił w błyskotliwy, uwodzicielski i tajemniczy film, zacierający granice między marzeniem a rzeczywistością, niewinnością i perwersją, tym co zakazane i tym, co dozwolone. „Piękność dnia” przyniosła mu Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji i okazała się najbardziej kasowym filmem w jego reżyserskim dorobku. Oglądana dziś jeszcze lepiej pozwala się odczytać jako transgresywny i odważny portret kobiecej seksualności, prowokacyjny cios wymierzony mieszczańskiej hipokryzji i fałszywej moralności.

* Cytat pochodzi z książki „Moje ostatnie tchnienie”, Luis Buñuel, tłum. Maria Braunstein, wyd. Świat Literacki, Izabelin 2006, s. 283

źródło: https://tiny.pl/vd7yn2n2d

Chór Filharmonii Częstochowskiej Collegium Cantorum
Janusz Siadlak - dyrygent

W programie:

Piosenka jest dobra na wszystko, Rodzina, Staruszek do wszystkiego, Wesołe jest życie staruszka, No i jak tu nie jechać, Rzuć chuć, Ząb zupa dąb, Ballada jarzynowa, Duchy, Porucznik Czartogromski, Biżuteria, Manio to moje słonko, Herbatka, Stacyjka zdrój, Na całej połaci śnieg, To będzie miłość nieduża, Zmierzch, Kapturek 62, Po kompocie, Szarp Pan bas, O Kutno!, W kawiarence “Sułtan”

źródło: https://tiny.pl/4gf_7gtyx

Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi.

Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.

Łączący ulotność i melancholię Przekleństw niewinności Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem Strefy interesów Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki Chłopki Joanny Kuciel-Frydryszak.

O filmie :
Kino to za małe słowo, by opisać to, co ten epicki, a jednocześnie intymny film osiąga swoją niepokojącą doskonałością. (…) „Wpatrując się w słońce” to film, który na zawsze zapisze się w historii. Deadline
Hipnotyzujące arcydzieło. Indie Wire
Film, który nie przypomina niczego, co dotąd widzieliście. The Hollywood Reporter

źródło: https://tiny.pl/55qg2v047

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

Kontynuacja warsztatów, na których uczestnicy stworzą Bullet Journal na kolejny miesiąc.

To okazja, aby kreatywnie stworzyć wyjątkowe miejsce do wyrażania siebie.

Zajęcia od 16 lat.

Obowiązują wcześniejsze zapisy!

źródło: https://tiny.pl/vh-zwq7gw

Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii.

Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki – od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie.

Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia.

W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.

Film wyreżyserował Antoine Fuqua, znany z takich tytułów jak „Dzień próby”, seria „Bez litości”. Scenariusz napisał trzykrotnie nominowany do Oscara John Logan („Gladiator”, „Aviator”).

Za zdjęcie jest odpowiedzialny zdobywca Oscara, Dion Beebe („Wyznania gejszy”).

Producentami są laureat Oscara Graham King („Infiltracja”,” Bohemian Rhapsody”) oraz John Branca i John McClain, którzy wcześniej pracowali przy „This Is It”.

źródło: https://tiny.pl/jmy0tnx2t

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Częstochowskiej
Michał Dmochowski - wiolonczela
Adam Klocek - dyrygent

Antonín Dvořák - Koncert wiolonczelowy h-moll op. 104

źródło: https://tiny.pl/13-5n9y7n

"Seks dla opornych" to teatralny hit. Został zrealizowany na deskach światowych teatrów kilkaset razy. Zawsze grany przy nadkompletach widowni.

Sztuka kanadyjskiej dramatopisarki, Michele Riml, posiada wszystkie walory dobrej komedii: absurd, błyskotliwe dialogi, dobre tempo i temat... bliski życiu.

Ona i On, Henry i Alice. Małżeństwo w dojrzałym wieku, z 25-letnim stażem. Prowadzą stabilne i niestety dość przewidywalne życie rodzinne. Praca, dom, praca, dom, a - i jeszcze dzieci. Gdzie w tym wszystkim miejsce, czas i chęć na porywy namiętności, na wzniecenie płomienia pożądania w dogasającym już ognisku małżeńskiego pożycia…

Ratunkiem może okazać się czas spędzony tylko we dwoje, w przyjemnym, modnym i niestety bardzo drogim hotelowym pokoju. Skazani tylko na siebie, to znaczy cieszący się z bycia tylko w swoim towarzystwie, postanawiają zawalczyć o odbudowanie bliskości.

Wsparciem ma być „Seks dla opornych” przewodnik, podręcznik niezbędny w każdym związku. Małżonkowie podążając za wskazówkami zawartymi w książce próbują poszukać tego, co jeszcze ich łączy. Czy poradnikowe recepty pomogą im uratować związek i na nowo rozpalić wygasłą namiętność? A może okaże się, że w miłości najbardziej liczy się coś zupełnie innego?

Twórcy:

Obsada: Alice – Agata Ochota-Hutyra, Henry – Marek Ślosarski

Michele Riml, przekład – Hanna Szczerkowska

reżyseria – Marek Ślosarski

scenografia – Aleksandra Idowiak (ASP, Kraków)

muzyka – Michał Walcza

slajdy – Piotr Dłubak

asystent reżysera – Andrzej Rospondek

Realizacja nagrań: Zbigniew Perliński, Studio Nagrań "Perła".

Spektakl dla widzów od 16. roku życia

Wyjątkowy, multimedialny koncert zespołu BAV SPACE, który zabierze Was w podróż pełną dźwięków, emocji i obrazów.

Autorska muzyka z najnowszej płyty „Jezioro Marzeń” – w klimacie pop, rock i blues, przeplataną poezją oraz nastrojową projekcją.

Za projektem stoi charyzmatyczna Barbara Anna Wierzbicka – wokalistka, pianistka, kompozytorka i autorka tekstów, która od lat łączy muzykę z literaturą i sztuką. To będzie wieczór pełen refleksji, klimatu i artystycznej wrażliwości.

źródło: https://tiny.pl/j9239ctpm

Püdelsi w trasie "Püdelsi The Best" - koncert legendy polskiej alternatywy i rocka.

W 2026 roku legendarna formacja Püdelsi wyrusza w trasę koncertową "Püdelsi The Best", promując jednocześnie swoją najnowszą płytę.

To wyjątkowa okazja, by na żywo usłyszeć utwory, które na stałe zapisały się w historii polskiej muzyki alternatywnej.

Podczas koncertów publiczność usłyszy największe przeboje zespołu, m.in. "Uważaj na niego", "Dawno dziewczyno", "Tango Libido", "Wolność słowa" oraz wiele innych kultowych kompozycji. Trasa "Püdelsi The Best" to prawdziwa muzyczna piguła - energetyczna mieszanka rocka, punku, reggae i bluesa, z charakterystycznym, bezkompromisowym przekazem zespołu.

Koncert Püdelsów to ponad 90 minut intensywnych emocji, charyzmy scenicznej i muzyki, która od lat trafia do kolejnych pokoleń słuchaczy.

Zespół niezmiennie udowadnia, że pozostaje w doskonałej formie, a ich twórczość wciąż jest aktualna i poruszająca. Trasa "Püdelsi The Best" to obowiązkowy punkt dla fanów mocnych brzmień i kultowej polskiej alternatywy.

Bilety: https://tiny.pl/8rynr5jt7

Źródło: https://tiny.pl/bty0ppk9d

Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.

Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.

W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.

W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Bohaterka, próbując na nowo zdefiniować siebie i ostatecznie odciąć się od przeszłości, przekracza kolejne granice. Na jej drodze pojawiają się osoby, które odmienią jej życie — m.in. Ken Kesey, autor kultowego „Lotu nad kukułczym gniazdem”, który staje się jej mentorem literackim (ta historia wydarzyła się naprawdę!), oraz pierwsza miłość — taka, której się nie zapomina (w tej roli Earl Cave, syn Nicka Cave’a).

Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.

Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne już w księgarniach z nową, filmowa okładką).

Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek

Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz

źródło: https://tiny.pl/nd4fgyp45

Improwizowana scena muzyczna dla tych, którzy chcą tworzyć bez planu, grać z serca i dzielić się dźwiękiem.

Bez nut, bez oczekiwań – za to z prawdziwą energią i obecnością.

Bez Próby to cykliczne jam session, które odbywa się w każdy drugi i ostatni piątek miesiąca w przestrzeni Bywa Się Tu i Tam. Spotykają się tu profesjonaliści i amatorzy, wokaliści i instrumentaliści, ci, którzy grają od lat i ci, którzy chcą spróbować pierwszy raz.

Nie ma prób, nie ma planowania czy ustaleń – jest wspólne granie, słuchanie i reagowanie.

To przestrzeń:

– dla tych, którzy chcą tworzyć bez scenariusza
– dla tych, którzy chcą zanurzyć się w dźwięku i połączyć z innymi
– dla tych, którzy czują, że muzyka to coś więcej niż forma – to proces, moment, energia

Bez Próby to:

wolność twórcza
obecność i szczerość
manifest wspólnoty i ekspresji

źródło: https://tiny.pl/qp7-22mv

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

Targi Japońskie 2026 to wyjątkowe wydarzenie, które połączy miłośników kultury japońskiej z pasjonatami sztuki, kulinariów i tradycji.

Kulinarny Raj: autentyczne japońskie dania, takie jak świeże sushi, aromatyczny ramen, chrupiąca tempura, czy pyszne okonomiyaki, a także słodkie przysmaki, takie jak dango i matcha!

Kultura i Sztuka: pokazy sztuk walki, tradycyjny taniec oraz rękodzieło. Piękno japońskiej ceramiki, kimono oraz inne unikatowe wyroby.

Warsztaty i Prelekcje: warsztaty, które pozwolą zgłębić tajniki japońskiej sztuki. Spotkanie z ekspertami, którzy podzielą się swoją wiedzą na temat kultury i historii Japonii.

-Samuraj Show : Pokazy Walk Samurajów
-Pokazy Tradycyjnych strojów Japońskich i Kimon
-Malarstwo Japońskie
-Japońskie Sztuki Walki
-Koncert oraz unikatowy pokaz Japońskich instrumentów
-Oryginalna muzyka japońska, serwowana przez DJ Dextera, który również poprowadzi ze sceny całe wydarzenie!

Networking i Inspiracje: doskonała okazja do nawiązywania nowych znajomości oraz wymiany doświadczeń z innymi pasjonatami Japonii.

Bilety dostępne na eBilet.pl - https://www.ebilet.pl/biznes/targi/targi-japonskie oraz w trakcie wydarzenia, na miejscu w kasie.

Kontakt dla wystawców: email: japonia.nasza@gmail.com

źródło: https://tiny.pl/y2qz2n5_t

Déjà vu – autorskie oprowadzanie po wystawie Osobowość złożona. Bartek Jarmoliński z artystą oraz warsztat kolażu dla młodzieży i dorosłych w oparciu o współczesne odniesienia do trzech postaci obecnych na ekspozycji: Olgi Boznańskiej, Jacka Malczewskiego i Stanisława Wyspiańskiego.

Bartek Jarmoliński – doktor sztuk pięknych, artysta, kurator wystaw, pedagog. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi oraz Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Głównym obszarem odniesień w jego twórczości – związanej z malarstwem, fotografią, kolażem i performance – są obraz w obrazie, popkultura i problematyka męskości.

Wstęp: 15 zł. Bilety dostępne od 1.04.2026 r. w kasie Galerii Dobrej Sztuki.

źródło: https://tiny.pl/nf6bhmk1c

Kolejny seans filmowy połączony z dyskusją w ramach Bibliotecznego Klubu Filmowego „Zaczytani w Filmie”.

Czy są tu fani kryminałów i kina lat 60.? Tym razem zapraszamy na jeden z najgłośniejszych filmów antyrasistowskich w historii kina amerykańskiego, przekonująco ukazujący napięcia społeczne i uprzedzenia zakorzenione w ówczesnej rzeczywistości.

Policjant z Filadelfii trafia do stanu Missisipi, gdzie kolor skóry wciąż wpływa na to, komu się wierzy, a komu nie. W świecie pełnym nieufności i podziałów musi zmierzyć się ze śledztwem, które szybko wymyka się prostym ocenom.

Film zdobył aż 5 Oscarów, w tym w kategoriach: Najlepszy Film, Najlepszy Aktor Drugoplanowy oraz Najlepszy Scenariusz Adaptowany.

Brzmi zachęcająco? Zapraszamy na wspólny seans i późniejszą rozmowę o filmie!

Wstęp wolny!

Pokazy filmowe w Bibliotece możliwe są dzięki Parasolowi Licencyjnemu® MPLC, sfinansowanemu ze środków budżetu obywatelskiego w ramach zadania BO nr 282 „Spotkajmy się w Bibliotece”.

Biblioteka Główna
Sala odczytowa nr 202 (II piętro)

źródło: https://tiny.pl/c_kzny1jn

W programie wydarzenia premierowa prezentacja antologii poezji i malarstwa pt. „Atelier. Poezja pełna barw” – dwujęzycznego wydawnictwa (polsko-niemieckiego), opublikowanego przez wydawnictwo Kellner w Bremie. Podczas spotkania poezja prezentowana będzie w języku polskim.

Wieczór wzbogaci oprawa muzyczna w wykonaniu Dominika Stosika (fortepian), który zaprezentuje utwory m.in. Chopina, Ogińskiego, Tiersena i Lennona.

Słowo wstępne wygłosi mgr Marzanna Kudrzyn-Kowalska.

źródło: https://tiny.pl/nskvpyh9w

Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.

Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.

W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.

W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Bohaterka, próbując na nowo zdefiniować siebie i ostatecznie odciąć się od przeszłości, przekracza kolejne granice. Na jej drodze pojawiają się osoby, które odmienią jej życie — m.in. Ken Kesey, autor kultowego „Lotu nad kukułczym gniazdem”, który staje się jej mentorem literackim (ta historia wydarzyła się naprawdę!), oraz pierwsza miłość — taka, której się nie zapomina (w tej roli Earl Cave, syn Nicka Cave’a).

Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.

Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne już w księgarniach z nową, filmowa okładką).

Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek

Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz

źródło: https://tiny.pl/nd4fgyp45

„O mało co…” Dereka Benfielda to gwiazdorska komedia teatralna, w której sport, jedzenie i ubrania często zmieniają swoje przeznaczenie!

Kiedy Brian zaczyna uprawić jogging, jego żona Hilary jest bardziej niż szczęśliwa. Nie wie tylko, że sport jest jedynie przykrywką dla schadzek jej męża z młodą kochanką o imieniu Wendy, do których dochodzi w mieszkaniu George’a – najlepszego przyjaciela Briana.

Gdy mąż Hilary udaje się na tzw. bieganie, jego żona ma szansę przyjmować własnego kochanka – George’a. Z pozoru idealna układanka zaczyna się rozsypywać, gdy Jessica, żona George’a, przedwcześnie wraca z podróży, zastając w domu kogoś zupełnie obcego!

Czy sport to na pewno zawsze zdrowie? Czy pielęgniarki Czerwonego Krzyża są aż tak uczynne? Ile kurczaka w winie można zjeść w jeden wieczór? Na te wszystkie pytania znajdą Państwo odpowiedź w przewrotnej komedii „O mało co…”!

Obsada:
Anna Mucha
Barbara Kurdej-Szatan / Monika Krzywkowska
Natalia Iwańska
Michał Lewandowski / Jakub Wons
Michał Sitarski

Przełożyła: Elżbieta Woźniak
Licencja: Agencja Dramatu i Teatru ADiT
Reżyseria: Jakub Wons
Scenografia: Wojciech Stefaniak
Kostiumy: Paweł Marczewski
Premiera: jesień 2022

Spektakl przeniesiony z 31 maja 2025. Bilety zachowują ważność.

źródło: materiały organizatora

Autor – Eurypides, przekład – Jerzy Łanowski, reżyseria, adaptacja – Adam Nalepa, scenografia, kostiumy – Agnieszka Kaczyńska, ruch sceniczny – Wioleta Fiuk, muzyka – Marcin Mirowski, asystentka scenografki – Marta Brodzińska, asystentka reżysera – Agnieszka Łopacka

To sztuka o żądzach i ambicjach. O miłości, która przeradza się w rozpacz. O zdradzie i niezrozumieniu. O szaleństwie rodzącym się z upokorzenia. O nietolerancji, która nabiera rozmachu. O naszym tu i teraz.

Spektakl realizuje Adam Nalepa, reżyser, absolwent Teatrologii, Filmografii i Historii Starożytnej. Związany z trójmiejskim środowiskiem twórczym, dyrektor artystyczny Fundacji Teatr BOTO w Sopocie. Na swoim koncie ma wieloletnią współpracę z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku, zrealizował tam m.in. prapremierę „Blaszanego Bębenka” z okazji obchodów 80. urodzin Güntera Grassa.

Jako reżyser i twórca adaptacji często wraca do klasyki, odczytując ją na nowo, łamiąc schematy. Podkreśla, że w teatrze lubi ryzyko. Tym razem sięgnął po dzieło ulubionego Eurypidesa, który zrewolucjonizował przedstawianie kobiet w teatrze, oddając im tym samym głos.

Postać Medei w odczytaniu Adama Nalepy jest dziś jedną z milionów osób zmuszonych do opuszczenia ojczyzny – z powodów ekonomicznych, politycznych, w obliczu wojny czy katastrofy klimatycznej.W nowym świecie zostaje napiętnowana jako zagrożenie dla „starego porządku”, tradycji i wartości. Jest „inna”. Jest niewygodna. Jest niechciana.

Historia jest prosta, a zarazem boleśnie aktualna. Jazon przywozi Medeę jak trofeum ze swojej wyprawy. Gdy jednak orientuje się, że jej obecność może zagrozić jego pozycji i ambicjom, odrzuca ją. Społeczność tylko czeka, by powiedzieć: „wracaj tam, skąd przyszłaś”. Upokorzenie, zdrada i wykluczenie stają się zarzewiem gniewu – gniewu kobiety, która została pozbawiona domu, godności i przyszłości.

W rolę Medei wcieli się urodzona w Odessie ukraińska aktorka – Hanna Novak.

Obsada: Medea – Hanna Novak (gościnnie), Jazon – Maciej Półtorak, Kreon – Antoni Rot, Egeusz – Bartosz Kopeć, Nike – Sylwia Warmus, Leda – Agnieszka Łopacka, IO – Iwona Chołuj

źródło: https://tiny.pl/9n7gzzf1m

Istotą muzyki Zwierzęcia Natchnionego jest harmonia i melodia, a także rytualna transowość. Pełnym energii piosenkom towarzyszą monotonne ballady.
Podstawy instrumentarium stanowią: gitara klasyczna, bas, skrzypce, klawisze, instrumenty perkusyjne, a śpiew męski uzupełniają głosy żeńskie.

Teksty to zapis obserwacji dotyczących cyklów przyrody oraz mechanizmów rządzących człowiekiem, a także pochwała życia, wiary i miłości oraz pamięć o śmierci.
Duch przeciw ciału. Wiara przeciw religii. Królestwo Niebieskie przeciw światu.

Bartosz Chmielewski - Wokalista, muzyk, kompozytor i lider formacji Muzyka Końca Lata, polskiej grupy muzycznej, wykonującej melancholijny rock alternatywny nawiązujący do polskiego bigbitu z elementami psychodelii. Jako jednoosobowy projekt Bartosz założył Muzykę Końca Lata w 2002 roku w Mińsku Mazowieckim. Podczas koncertu zaprezentuje utwory grupy oraz solowe piosenki.
Kurator i twórca wystawy o scenie muzycznej Mińska Mazowieckiego. Autor książki „Rock w Małym Mieście. Opowieści o zespołach z mińskiego powiatu” (2025).

Źródło: https://tiny.pl/4ypcpjht4

Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii.

Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki – od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie.

Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia.

W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.

Film wyreżyserował Antoine Fuqua, znany z takich tytułów jak „Dzień próby”, seria „Bez litości”. Scenariusz napisał trzykrotnie nominowany do Oscara John Logan („Gladiator”, „Aviator”).

Za zdjęcie jest odpowiedzialny zdobywca Oscara, Dion Beebe („Wyznania gejszy”).

Producentami są laureat Oscara Graham King („Infiltracja”,” Bohemian Rhapsody”) oraz John Branca i John McClain, którzy wcześniej pracowali przy „This Is It”.

źródło: https://tiny.pl/jmy0tnx2t

Miejski Dom Kultury w Częstochowie zaprasza do nowo utworzonego Ogniska Tańca Tradycyjnego, na cykl coniedzielnych warsztatów tańców tradycyjnych dla dorosłych.

Kto może? Każdy. Wszystkie lekcje zaczynają się od podstaw
Kiedy? Pierwsze zajęcia ruszają już w niedzielę 19 kwietnia!
O której? Od 18:00 do 20:00
Jak często? 7 zajęć przed wakacjami i 7 po wakacjach.
Gdzie? Miejski Dom Kultury przy ulicy Łukasińskiego 50/68 w Częstochowie (Domek Orkiestry).
Czy muszę przyjść z partnerem? NIE!
Ile to kosztuje? NIC! Projekt dofinansowany z programu Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca

Liczba miejsc jest ograniczona - chętni proszeni są o wypełnienie bardzo krótkiego formularza:
https://docs.google.com/.../1FAIpQLSdTQeR0G6w.../viewform...

Co zabrać?
- Butelkę wody
- Wygodne buty na zmianę
- U pań mile widziana spódnica
- Dobrą energię i szeroki uśmiech

Na czym się skupimy?
- Zamiast uczyć się na pamięć trudnych gotowych choreografii, poznamy różne warianty kroków, oraz jak naturalnie je łączyć - czyli improwizować.
- Wiele czasu poświęcimy również na to jak swobodnie radzić sobie w parze. Ważnym elementem będzie też taniec w parze - prowadzenie, podążanie i wzajemne słuchanie się w ruchu.

Jakie tańce będą:
- głównie te tańczone na potańcówka w całej Polsce: polki, oberki, kujawiaki, walczyki, krakowiaki, mazurki, wiwaty i obyrtki,
- będą także te z naszych okolic: niemiec, kozok, krzyżok, kłaniany,
- nie zabraknie również zabaw ludowych.

Każde spotkanie będzie nie tylko praktyką taneczną, ale też okazją, by usłyszeć kilka słów o kontekście muzyki i tańców tradycyjnych - skąd się wzięły, jak były tańczone i jak żyją dziś. Zajęcia będą rozwijać się razem z grupą, do której zawsze można dołączyć - jeśli pojawi się ciekawość konkretnego tańca, kroku czy tematu, postaramy się włączyć go do wspólnej pracy. To przestrzeń zarówno dla osób zaczynających przygodę z tańcem, jak i dla tych, którzy chcą pogłębić poczucie rytmu, ruchu i improwizacji.

Udział w zajęciach wiąże się z koniecznością podpisania zgody na przetwarzanie danych osobowych oraz wykorzystanie wizerunku (np. zdjęcia, nagrania z warsztatów).
Dokumenty będą dostępne do podpisania na pierwszych zajęciach.

Na zakończenie cyklu planowana jest potańcówka z muzyką na żywo!

Realizacja projektu: MDK w Częstochowie

Projekt finansowany ze środków Narodowy Instytut Muzyki i Tańca oraz MDK w Częstochowie

źródło - https://www.facebook.com/events/1992550171471702/1...

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Targi Japońskie 2026 to wyjątkowe wydarzenie, które połączy miłośników kultury japońskiej z pasjonatami sztuki, kulinariów i tradycji.

Kulinarny Raj: autentyczne japońskie dania, takie jak świeże sushi, aromatyczny ramen, chrupiąca tempura, czy pyszne okonomiyaki, a także słodkie przysmaki, takie jak dango i matcha!

Kultura i Sztuka: pokazy sztuk walki, tradycyjny taniec oraz rękodzieło. Piękno japońskiej ceramiki, kimono oraz inne unikatowe wyroby.

Warsztaty i Prelekcje: warsztaty, które pozwolą zgłębić tajniki japońskiej sztuki. Spotkanie z ekspertami, którzy podzielą się swoją wiedzą na temat kultury i historii Japonii.

-Samuraj Show : Pokazy Walk Samurajów
-Pokazy Tradycyjnych strojów Japońskich i Kimon
-Malarstwo Japońskie
-Japońskie Sztuki Walki
-Koncert oraz unikatowy pokaz Japońskich instrumentów
-Oryginalna muzyka japońska, serwowana przez DJ Dextera, który również poprowadzi ze sceny całe wydarzenie!

Networking i Inspiracje: doskonała okazja do nawiązywania nowych znajomości oraz wymiany doświadczeń z innymi pasjonatami Japonii.

Bilety dostępne na eBilet.pl - https://www.ebilet.pl/biznes/targi/targi-japonskie oraz w trakcie wydarzenia, na miejscu w kasie.

Kontakt dla wystawców: email: japonia.nasza@gmail.com

źródło: https://tiny.pl/y2qz2n5_t

Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii.

Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki – od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie.

Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia.

W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.

Film wyreżyserował Antoine Fuqua, znany z takich tytułów jak „Dzień próby”, seria „Bez litości”. Scenariusz napisał trzykrotnie nominowany do Oscara John Logan („Gladiator”, „Aviator”).

Za zdjęcie jest odpowiedzialny zdobywca Oscara, Dion Beebe („Wyznania gejszy”).

Producentami są laureat Oscara Graham King („Infiltracja”,” Bohemian Rhapsody”) oraz John Branca i John McClain, którzy wcześniej pracowali przy „This Is It”.

źródło: https://tiny.pl/jmy0tnx2t

Koncert poświęcony pamięci Świętego Jana Pawła II w 12 rocznicę Jego Kanonizacji. W programie zostaną wykonane dzieła wybitnych polskich kompozytorów związanych z Sanktuarium na Jasnej Górze:

1. IGNACY RYGAL (XVIII c.) CANTATA PRO 7 STROM[ENTI] Gentes laudate Mariam
2. JÓZEF ELSNER (XIX) - MSZA a- moll. op. 81

Izabela Łukasik - sopran, Aneta Nurcek - alt, Artur Nycz - tenor, Dawid Krzysztoń - bas
Chór i Orkiestra Kameralna NICOLAUS,
Zdzisław Magoń - dyrygent

Chór i Orkiestra Kameralna NICOLAUS od 2008 roku, czyli od trzeciej rocznicy śmierci Ojca Świętego Jana Pawła II w znaczący sposób promuje muzykę sakralną pochodzącą z Jasnogórskich archiwaliów nutowych. To dzięki Ojcu Nikodemowi Kilnarowi, zespół nasz ma w repertuarze ponad dwadzieścia utworów pochodzących z tego "źródła", które z wielkim powodzeniem wykonuje w kraju jak i zagranicą. Około 40 zagranicznych wykonań różnych mszy Józefa Elsnera min. we Włoszech, Austrii, Francji, Mołdawii, Ukrainie, Bułgarii, Czechach, pozwala wnioskować, że jesteśmy jedynym lub jednym z nielicznych "ambasadorów - promotorów" Jasnogórskiej Muzyki Dawnej.
SERDECZNIE ZAPRASZAMY!

Wstęp wolny!

źródło: https://tiny.pl/cynz-5kw7

"Seks dla opornych" to teatralny hit. Został zrealizowany na deskach światowych teatrów kilkaset razy. Zawsze grany przy nadkompletach widowni.

Sztuka kanadyjskiej dramatopisarki, Michele Riml, posiada wszystkie walory dobrej komedii: absurd, błyskotliwe dialogi, dobre tempo i temat... bliski życiu.

Ona i On, Henry i Alice. Małżeństwo w dojrzałym wieku, z 25-letnim stażem. Prowadzą stabilne i niestety dość przewidywalne życie rodzinne. Praca, dom, praca, dom, a - i jeszcze dzieci. Gdzie w tym wszystkim miejsce, czas i chęć na porywy namiętności, na wzniecenie płomienia pożądania w dogasającym już ognisku małżeńskiego pożycia…

Ratunkiem może okazać się czas spędzony tylko we dwoje, w przyjemnym, modnym i niestety bardzo drogim hotelowym pokoju. Skazani tylko na siebie, to znaczy cieszący się z bycia tylko w swoim towarzystwie, postanawiają zawalczyć o odbudowanie bliskości.

Wsparciem ma być „Seks dla opornych” przewodnik, podręcznik niezbędny w każdym związku. Małżonkowie podążając za wskazówkami zawartymi w książce próbują poszukać tego, co jeszcze ich łączy. Czy poradnikowe recepty pomogą im uratować związek i na nowo rozpalić wygasłą namiętność? A może okaże się, że w miłości najbardziej liczy się coś zupełnie innego?

Twórcy:

Obsada: Alice – Agata Ochota-Hutyra, Henry – Marek Ślosarski

Michele Riml, przekład – Hanna Szczerkowska

reżyseria – Marek Ślosarski

scenografia – Aleksandra Idowiak (ASP, Kraków)

muzyka – Michał Walcza

slajdy – Piotr Dłubak

asystent reżysera – Andrzej Rospondek

Realizacja nagrań: Zbigniew Perliński, Studio Nagrań "Perła".

Spektakl dla widzów od 16. roku życia

Autor – Eurypides, przekład – Jerzy Łanowski, reżyseria, adaptacja – Adam Nalepa, scenografia, kostiumy – Agnieszka Kaczyńska, ruch sceniczny – Wioleta Fiuk, muzyka – Marcin Mirowski, asystentka scenografki – Marta Brodzińska, asystentka reżysera – Agnieszka Łopacka

To sztuka o żądzach i ambicjach. O miłości, która przeradza się w rozpacz. O zdradzie i niezrozumieniu. O szaleństwie rodzącym się z upokorzenia. O nietolerancji, która nabiera rozmachu. O naszym tu i teraz.

Spektakl realizuje Adam Nalepa, reżyser, absolwent Teatrologii, Filmografii i Historii Starożytnej. Związany z trójmiejskim środowiskiem twórczym, dyrektor artystyczny Fundacji Teatr BOTO w Sopocie. Na swoim koncie ma wieloletnią współpracę z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku, zrealizował tam m.in. prapremierę „Blaszanego Bębenka” z okazji obchodów 80. urodzin Güntera Grassa.

Jako reżyser i twórca adaptacji często wraca do klasyki, odczytując ją na nowo, łamiąc schematy. Podkreśla, że w teatrze lubi ryzyko. Tym razem sięgnął po dzieło ulubionego Eurypidesa, który zrewolucjonizował przedstawianie kobiet w teatrze, oddając im tym samym głos.

Postać Medei w odczytaniu Adama Nalepy jest dziś jedną z milionów osób zmuszonych do opuszczenia ojczyzny – z powodów ekonomicznych, politycznych, w obliczu wojny czy katastrofy klimatycznej.W nowym świecie zostaje napiętnowana jako zagrożenie dla „starego porządku”, tradycji i wartości. Jest „inna”. Jest niewygodna. Jest niechciana.

Historia jest prosta, a zarazem boleśnie aktualna. Jazon przywozi Medeę jak trofeum ze swojej wyprawy. Gdy jednak orientuje się, że jej obecność może zagrozić jego pozycji i ambicjom, odrzuca ją. Społeczność tylko czeka, by powiedzieć: „wracaj tam, skąd przyszłaś”. Upokorzenie, zdrada i wykluczenie stają się zarzewiem gniewu – gniewu kobiety, która została pozbawiona domu, godności i przyszłości.

W rolę Medei wcieli się urodzona w Odessie ukraińska aktorka – Hanna Novak.

Obsada: Medea – Hanna Novak (gościnnie), Jazon – Maciej Półtorak, Kreon – Antoni Rot, Egeusz – Bartosz Kopeć, Nike – Sylwia Warmus, Leda – Agnieszka Łopacka, IO – Iwona Chołuj

źródło: https://tiny.pl/9n7gzzf1m

Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.

Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.

W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.

W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Bohaterka, próbując na nowo zdefiniować siebie i ostatecznie odciąć się od przeszłości, przekracza kolejne granice. Na jej drodze pojawiają się osoby, które odmienią jej życie — m.in. Ken Kesey, autor kultowego „Lotu nad kukułczym gniazdem”, który staje się jej mentorem literackim (ta historia wydarzyła się naprawdę!), oraz pierwsza miłość — taka, której się nie zapomina (w tej roli Earl Cave, syn Nicka Cave’a).

Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.

Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne już w księgarniach z nową, filmowa okładką).

Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek

Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz

źródło: https://tiny.pl/nd4fgyp45

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.

Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.

W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.

W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Bohaterka, próbując na nowo zdefiniować siebie i ostatecznie odciąć się od przeszłości, przekracza kolejne granice. Na jej drodze pojawiają się osoby, które odmienią jej życie — m.in. Ken Kesey, autor kultowego „Lotu nad kukułczym gniazdem”, który staje się jej mentorem literackim (ta historia wydarzyła się naprawdę!), oraz pierwsza miłość — taka, której się nie zapomina (w tej roli Earl Cave, syn Nicka Cave’a).

Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.

Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne już w księgarniach z nową, filmowa okładką).

Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek

Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz

źródło: https://tiny.pl/nd4fgyp45

Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii.

Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki – od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie.

Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia.

W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.

Film wyreżyserował Antoine Fuqua, znany z takich tytułów jak „Dzień próby”, seria „Bez litości”. Scenariusz napisał trzykrotnie nominowany do Oscara John Logan („Gladiator”, „Aviator”).

Za zdjęcie jest odpowiedzialny zdobywca Oscara, Dion Beebe („Wyznania gejszy”).

Producentami są laureat Oscara Graham King („Infiltracja”,” Bohemian Rhapsody”) oraz John Branca i John McClain, którzy wcześniej pracowali przy „This Is It”.

źródło: https://tiny.pl/jmy0tnx2t

Cykl prelekcji organizowanych w ramach projektu „Odkryjmy Częstochowę na nowo”, poświęconego historii naszego miasta oraz jego dziedzictwu artystycznemu.

Prelekcję poprowadzi dr Katarzyna Zalewska

Projekt realizowany jest dzięki dofinansowaniu ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Edukacja kulturalna”.

Wstęp wolny!

źródło: https://tiny.pl/vs-pdhzpv

Zespół Taneczny „Celtomania” zaprasza na warsztaty tańców balfolkowych i ludowych.

Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny i wolny.

W celu uzyskania dodatkowych szczegółów na temat warsztatów, prosimy o bezpośredni kontakt z Zespołem.

źródło: https://tiny.pl/dhnb2

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Boka, Gereb, Feri Acz i Nemeczek. Te imiona zna każdy, kto czytał Chłopców z Placu Broni. Czyli prawie każdy z nas, bo powieść, napisana przez Ferenca Molnára ponad sto lat temu, do dziś wzrusza młodych czytelników na całym świecie, którzy z zapartym tchem śledzą walkę o tytułowy plac.

Po jednej stronie: Chłopcy z Placu Broni.

Po drugiej stronie: Czerwone Koszule.

Ta walka to tak naprawdę podwórkowa zabawa, jednak chłopcy traktują ją poważnie. Śmiertelnie poważnie. Nemeczek umiera. Kto z nas wtedy nie płakał? Może część z czytelników zastanawiała się, dlaczego autor postanowił go uśmiercić. Najmłodszego z nich. Ku przestrodze? By ukazać cenę, jaką czasami trzeba zapłacić za lojalność i honor?

Stop.

Stop zabawa.

Bo to może wcale nie tak. Może trzeba opowiedzieć tę historię inaczej. Przecież Plac Broni to tak naprawdę ulica Pawła. Poza tym to miejsce dawno zniknęło z mapy Budapesztu. A skoro tak, to czy wycieczka do świata chłopców z Placu Broni to wycieczka do świata, który zniknął i na pewno już nigdy nie wróci?

Stop.

Jeśli to była tylko zabawa, to dlaczego przerodziła się w konflikt? Czy zabawa usprawiedliwia przemoc? A może da się stworzyć inną grę?

Start.

Tekst – Łukasz Zaleski, reżyseria – Agata Nierzwicka, scenografia i kostiumy – Juliusz Żółty, muzyka – Lena Michajłów, konsultacje choreograficzne – Anna Sawicka-Hodun, reżyseria światła – Maciej Iwańczyk

Obsada:

Teatr PAPAHEMA: Gereb - Helena Radzikowska, Nemeczek - Mateusz Trzmiel, Boka- Paweł Rutkowski

Boka, Gereb, Feri Acz i Nemeczek. Te imiona zna każdy, kto czytał Chłopców z Placu Broni. Czyli prawie każdy z nas, bo powieść, napisana przez Ferenca Molnára ponad sto lat temu, do dziś wzrusza młodych czytelników na całym świecie, którzy z zapartym tchem śledzą walkę o tytułowy plac.

Po jednej stronie: Chłopcy z Placu Broni.

Po drugiej stronie: Czerwone Koszule.

Ta walka to tak naprawdę podwórkowa zabawa, jednak chłopcy traktują ją poważnie. Śmiertelnie poważnie. Nemeczek umiera. Kto z nas wtedy nie płakał? Może część z czytelników zastanawiała się, dlaczego autor postanowił go uśmiercić. Najmłodszego z nich. Ku przestrodze? By ukazać cenę, jaką czasami trzeba zapłacić za lojalność i honor?

Stop.

Stop zabawa.

Bo to może wcale nie tak. Może trzeba opowiedzieć tę historię inaczej. Przecież Plac Broni to tak naprawdę ulica Pawła. Poza tym to miejsce dawno zniknęło z mapy Budapesztu. A skoro tak, to czy wycieczka do świata chłopców z Placu Broni to wycieczka do świata, który zniknął i na pewno już nigdy nie wróci?

Stop.

Jeśli to była tylko zabawa, to dlaczego przerodziła się w konflikt? Czy zabawa usprawiedliwia przemoc? A może da się stworzyć inną grę?

Start.

Tekst – Łukasz Zaleski, reżyseria – Agata Nierzwicka, scenografia i kostiumy – Juliusz Żółty, muzyka – Lena Michajłów, konsultacje choreograficzne – Anna Sawicka-Hodun, reżyseria światła – Maciej Iwańczyk

Obsada:

Teatr PAPAHEMA: Gereb - Helena Radzikowska, Nemeczek - Mateusz Trzmiel, Boka- Paweł Rutkowski

Oprowadzanie po aktualnych wystawach, bardzo zróżnicowanych, które w sposób podobny uczą odbiorcę dogłębnego i wrażliwego patrzenia.

Monika Ślósarczyk, Iwona Perlińska, Renata Szyszlak „Trzy po trzy”

Wystawa zatytułowana w sposób, który zapowiada lekkość, brak sztywnej tematyki i artystyczną swobodę. To właśnie czyni go idealnym dla prezentacji dorobku trzech różnych autorek. Podczas spaceru uczestnicy dowiedzą się o artystycznych inspiracjach, różnych sposobach ujmowania otaczającej rzeczywistości oraz odmiennym warsztacie artystek.
Po wystawie oprowadza jej kurator Rafał Cierpiał.

Agnieszka Mitura „Naturalnie”

Wystawa pejzaży, które mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem prac Agnieszki Mitury jest rzeka – łagodność, zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Wystawa pozwala doświadczyć nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, co dodaje obrazom znaczeń symbolicznych.
Oprowadzanie z Joanną Matyją (14/04) oraz Barbarą Major (28/04)

Karol Lewalski „Przebłyski”

Autor wystawy zaznacza, że jego intencją jest odnajdywanie piękna w tym, co pozornie zwyczajne. Zwiedzanie wystawy wielkoformatowych grafik wykonanych w autorskiej technice linorytu pozwala na stopniowe dostrzeganie kolejnych walorów tych dzieł: koloru, bogactwa form, detali. W tym procesie dostrzegania i doceniania pomoże rozmowa o dziełach podczas oprowadzania.
Oprowadzanie z Barbarą Major (14/04) oraz Joanną Matyją (28/04)

Wstęp w cenie biletu na wystawę (bilet normalny: 15 zł, bilet ulgowy: 10 zł)

źródło: https://tiny.pl/mctm4mfy3

Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.

Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.

W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.

W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Bohaterka, próbując na nowo zdefiniować siebie i ostatecznie odciąć się od przeszłości, przekracza kolejne granice. Na jej drodze pojawiają się osoby, które odmienią jej życie — m.in. Ken Kesey, autor kultowego „Lotu nad kukułczym gniazdem”, który staje się jej mentorem literackim (ta historia wydarzyła się naprawdę!), oraz pierwsza miłość — taka, której się nie zapomina (w tej roli Earl Cave, syn Nicka Cave’a).

Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.

Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne już w księgarniach z nową, filmowa okładką).

Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek

Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz

źródło: https://tiny.pl/nd4fgyp45

To idealna okazja, by delektować się klasycznymi brzmieniami w eleganckiej atmosferze, a jednocześnie odkryć wyrafinowane smaki herbaty.

Wieczór pełen harmonii dźwięków i aromatów z pewnością będzie niezapomnianym doświadczeniem.

Wstęp na wydarzenie jest wolny i bezpłatny.

W tym miesiącu sięgamy po „Dzieci czasu” Adriana Tchaikovsky’ego – wielowątkową, epicką opowieść o przyszłości ludzkości, granicach nauki i nieoczekiwanej konfrontacji dwóch cywilizacji.

To historia podróży ku nowemu początkowi, w której nadzieja splata się z niepewnością, a eksperymenty sprzed wieków przynoszą nieoczekiwane konsekwencje. W świecie odległych planet nic nie jest oczywiste, a pytania o naturę inteligencji i przetrwania nabierają zupełnie nowego znaczenia.

Zachęcamy do lektury, a następnie do wspólnej dyskusji o powieści!

Wstęp wolny!

źródło: https://tiny.pl/75_vz3gqr

Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii.

Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki – od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie.

Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia.

W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.

Film wyreżyserował Antoine Fuqua, znany z takich tytułów jak „Dzień próby”, seria „Bez litości”. Scenariusz napisał trzykrotnie nominowany do Oscara John Logan („Gladiator”, „Aviator”).

Za zdjęcie jest odpowiedzialny zdobywca Oscara, Dion Beebe („Wyznania gejszy”).

Producentami są laureat Oscara Graham King („Infiltracja”,” Bohemian Rhapsody”) oraz John Branca i John McClain, którzy wcześniej pracowali przy „This Is It”.

źródło: https://tiny.pl/jmy0tnx2t

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

Boka, Gereb, Feri Acz i Nemeczek. Te imiona zna każdy, kto czytał Chłopców z Placu Broni. Czyli prawie każdy z nas, bo powieść, napisana przez Ferenca Molnára ponad sto lat temu, do dziś wzrusza młodych czytelników na całym świecie, którzy z zapartym tchem śledzą walkę o tytułowy plac.

Po jednej stronie: Chłopcy z Placu Broni.

Po drugiej stronie: Czerwone Koszule.

Ta walka to tak naprawdę podwórkowa zabawa, jednak chłopcy traktują ją poważnie. Śmiertelnie poważnie. Nemeczek umiera. Kto z nas wtedy nie płakał? Może część z czytelników zastanawiała się, dlaczego autor postanowił go uśmiercić. Najmłodszego z nich. Ku przestrodze? By ukazać cenę, jaką czasami trzeba zapłacić za lojalność i honor?

Stop.

Stop zabawa.

Bo to może wcale nie tak. Może trzeba opowiedzieć tę historię inaczej. Przecież Plac Broni to tak naprawdę ulica Pawła. Poza tym to miejsce dawno zniknęło z mapy Budapesztu. A skoro tak, to czy wycieczka do świata chłopców z Placu Broni to wycieczka do świata, który zniknął i na pewno już nigdy nie wróci?

Stop.

Jeśli to była tylko zabawa, to dlaczego przerodziła się w konflikt? Czy zabawa usprawiedliwia przemoc? A może da się stworzyć inną grę?

Start.

Tekst – Łukasz Zaleski, reżyseria – Agata Nierzwicka, scenografia i kostiumy – Juliusz Żółty, muzyka – Lena Michajłów, konsultacje choreograficzne – Anna Sawicka-Hodun, reżyseria światła – Maciej Iwańczyk

Obsada:

Teatr PAPAHEMA: Gereb - Helena Radzikowska, Nemeczek - Mateusz Trzmiel, Boka- Paweł Rutkowski

Z okazji Międzynarodowego Dnia Tańca odbędzie się wyjątkowy kameralny koncert w Teatrze Nowym w Częstochowie!

Wystąpi duet młodych, utalentowanych studentek Akademii Muzycznej w Łodzi:

Zofia Sosińska – skrzypce, laureatka międzynarodowych konkursów i była członkini European Union Youth Orchestra, występowała m.in. w Concertgebouw w Amsterdamie i Berliner Konzerthaus.

Amelia Witek – wiolonczela, solistka z Orkiestrą Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej, laureatka prestiżowych festiwali i konkursów, m.in. „Summa Cum Laude” w Wiedniu.

W programie koncertu znajdą się wirtuozowskie i ekspresyjne utwory Johana Halvorsena, Niccolò Paganiniego oraz Maurice’a Ravela, a krótkie wprowadzenie przybliży historię kompozycji, budowę instrumentów i pracę muzyków.

Wydarzenie dedykowane jest mieszkańcom Domu Oczami Brata, społeczności Fundacji oraz wszystkim widzom Teatru Nowego.

Ze względu na ograniczoną liczbę miejsc prosimy o potwierdzenie obecności: c.stefanska@oczamibrata.pl, 533 527 368

źródło: https://tiny.pl/8w7k8fr83

Boka, Gereb, Feri Acz i Nemeczek. Te imiona zna każdy, kto czytał Chłopców z Placu Broni. Czyli prawie każdy z nas, bo powieść, napisana przez Ferenca Molnára ponad sto lat temu, do dziś wzrusza młodych czytelników na całym świecie, którzy z zapartym tchem śledzą walkę o tytułowy plac.

Po jednej stronie: Chłopcy z Placu Broni.

Po drugiej stronie: Czerwone Koszule.

Ta walka to tak naprawdę podwórkowa zabawa, jednak chłopcy traktują ją poważnie. Śmiertelnie poważnie. Nemeczek umiera. Kto z nas wtedy nie płakał? Może część z czytelników zastanawiała się, dlaczego autor postanowił go uśmiercić. Najmłodszego z nich. Ku przestrodze? By ukazać cenę, jaką czasami trzeba zapłacić za lojalność i honor?

Stop.

Stop zabawa.

Bo to może wcale nie tak. Może trzeba opowiedzieć tę historię inaczej. Przecież Plac Broni to tak naprawdę ulica Pawła. Poza tym to miejsce dawno zniknęło z mapy Budapesztu. A skoro tak, to czy wycieczka do świata chłopców z Placu Broni to wycieczka do świata, który zniknął i na pewno już nigdy nie wróci?

Stop.

Jeśli to była tylko zabawa, to dlaczego przerodziła się w konflikt? Czy zabawa usprawiedliwia przemoc? A może da się stworzyć inną grę?

Start.

Tekst – Łukasz Zaleski, reżyseria – Agata Nierzwicka, scenografia i kostiumy – Juliusz Żółty, muzyka – Lena Michajłów, konsultacje choreograficzne – Anna Sawicka-Hodun, reżyseria światła – Maciej Iwańczyk

Obsada:

Teatr PAPAHEMA: Gereb - Helena Radzikowska, Nemeczek - Mateusz Trzmiel, Boka- Paweł Rutkowski

Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.

Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.

W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.

W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Bohaterka, próbując na nowo zdefiniować siebie i ostatecznie odciąć się od przeszłości, przekracza kolejne granice. Na jej drodze pojawiają się osoby, które odmienią jej życie — m.in. Ken Kesey, autor kultowego „Lotu nad kukułczym gniazdem”, który staje się jej mentorem literackim (ta historia wydarzyła się naprawdę!), oraz pierwsza miłość — taka, której się nie zapomina (w tej roli Earl Cave, syn Nicka Cave’a).

Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.

Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne już w księgarniach z nową, filmowa okładką).

Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek

Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz

źródło: https://tiny.pl/nd4fgyp45

Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii.

Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki – od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie.

Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia.

W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.

Film wyreżyserował Antoine Fuqua, znany z takich tytułów jak „Dzień próby”, seria „Bez litości”. Scenariusz napisał trzykrotnie nominowany do Oscara John Logan („Gladiator”, „Aviator”).

Za zdjęcie jest odpowiedzialny zdobywca Oscara, Dion Beebe („Wyznania gejszy”).

Producentami są laureat Oscara Graham King („Infiltracja”,” Bohemian Rhapsody”) oraz John Branca i John McClain, którzy wcześniej pracowali przy „This Is It”.

źródło: https://tiny.pl/jmy0tnx2t

Wystąpią:

• Iwona Chołuj
• Marta Honzatko
• Agnieszka Łopacka
• Hanna Zbyryt
• Karol Czajkowski
• Adam Hutyra

reżyseria: Publiczność

bilety: 40 zł

Impro zawsze jest improwizacją. Ale nie każda improwizacja to impro.

źródło: https://tiny.pl/9hw950zsg

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco. Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.

Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.

W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.

W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Bohaterka, próbując na nowo zdefiniować siebie i ostatecznie odciąć się od przeszłości, przekracza kolejne granice. Na jej drodze pojawiają się osoby, które odmienią jej życie — m.in. Ken Kesey, autor kultowego „Lotu nad kukułczym gniazdem”, który staje się jej mentorem literackim (ta historia wydarzyła się naprawdę!), oraz pierwsza miłość — taka, której się nie zapomina (w tej roli Earl Cave, syn Nicka Cave’a).

Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody” zmieniają się z rozdziału na rozdział.

Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne już w księgarniach z nową, filmowa okładką).

Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek

Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz

źródło: https://tiny.pl/nd4fgyp45

Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.

Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszy ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.

źródło:https://tiny.pl/t-m6ngd54

Jak usunąć znajomego? Niejednokrotnie zadajemy sobie to pytanie. W dobie mediów społecznościowych wystarczy jedno kliknięcie. Ale czy zawsze? Co się dzieje, gdy ktoś, kogo właśnie poznaliśmy, zaczyna zbyt intensywnie wkraczać w nasze życie?

Poznajcie historię Debbie, Petera i ich nowej znajomej… Ale zacznijmy od początku. Przedstawiamy wam tylko fakty. Na to, co wydarzy się później, nie mamy żadnego wpływu…

Debbie i Peter to wzorcowa brytyjska para, obdarzona stereotypową, wręcz przesadną uprzejmością. Ich maniery często stają się źródłem nieporozumień i rodzinnych napięć. Nie potrafią znaleźć wspólnego języka z nastoletnim synem Alexem, który całe dnie spędza przed komputerem, ani z jego siostrą, Rosie, która marzy o tym, by traktowano ją wreszcie jak dorosłą. Co więcej, nie umieją też poradzić sobie z natrętnym sąsiadem, który nieustannie ich nachodzi i zatruwa życie. Przecież nie wypada go tak po prostu odprawić z kwitkiem – są w końcu niezmiennie uprzejmi.

Małżeństwo, chcąc nabrać dystansu, wyjeżdża na wakacje, gdzie poznaje Elsę – Amerykankę, która mówi to, co myśli, jest bezkompromisowa, a chwilami wręcz bezczelna. Mimo że tak różna od Debbie i Petera, to w jakiś sposób ich fascynuje.

Wakacyjne rozmowy i krótkotrwałe znajomości rzadko przeradzają się w coś więcej. Dlatego nikt z nas nie traktuje poważnie rzuconego mimochodem: „Musimy się spotkać!”. A jednak czasem może warto?

Nowa znajoma nie daje o sobie zapomnieć. Debbie i Peter, podejrzliwi wobec intensywności Elsy, postanawiają dowiedzieć się o niej czegoś więcej. W końcu od czego jest internet i media społecznościowe? Po wstępnym researchu odkrywają, że kobieta ma na swoim koncie… kilka morderstw. Para próbuje odwlec jej wizytę, grając na zwłokę, ale wkrótce Elsa staje u ich drzwi.

Co będzie dalej? Czy kobieta okaże się aniołem, czy demonem? Jak jej obecność wpłynie na życie rodziny? Czy należy wierzyć we wszystko, co znajdziemy w internecie? Tego nie zdradzimy, ale jedno jest pewne, będzie jak u Hitchcocka: „Najpierw trzęsienie ziemi, a potem napięcie będzie tylko narastać”.

Obsada:

ELSA – Małgorzata Marciniak

DEBBIE – Agata Ochota-Hutyra

PETER – Adam Hutyra

ROSIE – Aleksandra Skraba

ALEX – Mariusz Urbaniec

SĄSIAD – Waldemar Cudzik

POSTERUNKOWY JUNKIN – Bartosz Kopeć

Głos narratora - Andrzej Rospondek

Prawami do sztuki dysponuje ADiT

Autorką plakatu do spektaklu jest Michalina Pawlak

Steven Moffat, tłumaczenie – Klaudyna Rozhin, reżyseria – Radosław B. Maciąg, scenografia i kostiumy – Dominika Nikiel, muzyka - Przemysław Kunda, asystent reżysera, inspicjent – Andrzej Rospondek

Organizatorzy zapraszają wszystkich do udziału w kolejnej edycji Turnieju Jednego Wiersza.

To projekt prezentujący twórczość współczesnych autorów i autorek szerokiej grupie odbiorców. Każdy będzie mógł na chwilę się zatrzymać i posłuchać poezji lub przyjść ze swoim niepublikowanym wierszem i wystąpić! Podstawowym celem jest prezentacja twórczości poetyckiej, promocja młodych talentów oraz wyłonienie laureatów i laureatek. Impreza ma formułę otwartą, tematyka prezentowanych tekstów jest dowolna. Zgłoszenia przyjmowane są na bieżąco. Występujący/a zostawia podpisany egzemplarz tekstu do archiwum.

Nagrody:
- 300 zł - nagroda jury. W marcu ufundowana przez Grupę Artystyczną ATINA
- 200 zł - nagroda publiczności ufundowana przez redakcję zdrowaczestochowa.pl
- nagrody książkowe od Wydawnictwa Znak
- nagroda niespodzianka od Magazynu Muzycznego Heart and Soul
- nagroda niespodzianka od Beata Komentuje

W jury zasiądą: Janusz Pawlikowski (przewodniczący), Tomasz Florczyk oraz gościnnie

Anita Grobelak (Grupa Artystyczna ATINA)

Prowadzenie i koordynacja: Artur Bratek (tel. 513 655 687)

Wstęp wolny.

Po części konkursowej zostań z nami, będzie przestrzeń do rozmów z jurorami i innymi uczestnikami.

Źródło: https://tiny.pl/gwnvw8v39

Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii.

Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki – od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie.

Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia.

W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.

Film wyreżyserował Antoine Fuqua, znany z takich tytułów jak „Dzień próby”, seria „Bez litości”. Scenariusz napisał trzykrotnie nominowany do Oscara John Logan („Gladiator”, „Aviator”).

Za zdjęcie jest odpowiedzialny zdobywca Oscara, Dion Beebe („Wyznania gejszy”).

Producentami są laureat Oscara Graham King („Infiltracja”,” Bohemian Rhapsody”) oraz John Branca i John McClain, którzy wcześniej pracowali przy „This Is It”.

źródło: https://tiny.pl/jmy0tnx2t

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

Pucio po raz pierwszy na wielkim ekranie! Bohater, który podbił serca dzieci i rodziców, zaprasza na kinowe seanse pełne dobrej zabawy i pozytywnej energii.

Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat! Każdy dzień to nowe przygody – wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. W każdym odcinku Pucio udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!

„Pucio” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dla dzieci autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry – logopedki i pedagożki dziecięcej, z ilustracjami autorstwa Joanny Kłos. Książki z serii, publikowane przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia, wspierają rodziców i dzieci od najmłodszych lat – pomagają w rozwoju mowy, wzbogacają słownictwo i rozwijają umiejętność opowiadania.

Odcinki, które zobaczymy w trakcie seansów:

● Pucio nie wie, w co się bawić – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio i zguba – reż. Dominik Litwiniak
● Pucio i nowa grzechotka Bobo – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i Wróżka Zębuszka – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio i konfitury babci – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i pożegnanie pieluszki – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio i krokodyl – reż. Marta Stróżycka

źródło: https://tiny.pl/9hzm_szkp

Nominowana do Oscara monumentalna opowieść o poświęceniu, pasji i dążeniu do doskonałości w przepięknej oprawie wizualnej. Wygodne życie nastoletniego syna przywódcy yakuzy kończy się, gdy jego rodzice giną w zamachu. Trafia pod opiekę słynnego aktora (Ken Watanabe, znany z Ostatniego samuraja i Incepcji), który dostrzega jego sceniczny talent. Rozpoczyna się katorżniczy trening i braterska rywalizacja z synem mentora w drodze na szczyt.

Kokuho to przepiękna i wzruszająca historia życia człowieka pochłanianego przez własne ambicje, która zachwyciła miliony widzów na całym świecie. Powalająca pięknem dialogów i krajobrazów podróż przez drugą połowę XX wieku. Film miał premierę na MFF w Cannes, został okrzyknięty japońskim filmem roku, a także wybrany tamtejszym kandydatem do Oscara.

Wcielający się w głównego bohatera Ryo Yoshizawa przez 18 miesięcy uczył się aktorstwa teatru kabuki, by uwieść widownię swoim niesamowitym przeobrażeniem w gwiazdora tradycyjnych japońskich scen.

„Żegnaj, moja konkubino” naszych czasów!

Wizualny poemat, przepełniony pięknem i feerią barw, który opowiada historię zarazem magiczną i tragiczną. Kokuho łączy monumentalizm “Brutalisty” z medytacyjnością „Drive My Car” i brawurowym obrazem poświęcenia w imię artystycznego spełnienia rodem z „Czarnego łabędzia”. Malarskie zdjęcia prowadzą widza za rękę w filmowy świat, podczas gdy bogata scenografia i wybitna charakteryzacja pozwalają zapomnieć, iż obcujemy z fikcją.

źródło: https://tiny.pl/vk2v62fyz

„Wolność po włosku” to elektryzujący portret wybitnej włoskiej pisarki Goliardy Sapienzy, jednej z najbardziej niezwykłych kobiet lat 80. – niepokornej outsiderki wymykającej się wszelkim kategoriom, która latami czekała na odkrycie. Prezentowany na MFF w Cannes, najnowszy film Mario Martone („Nostalgia”) to opowieść o przyjaźni, siostrzeństwie i potrzebie wolności.

Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?

Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.

źródło: https://tiny.pl/54-r43s3c

„Żywot Briana” według Monty Pythona, grupy niepoprawnych komików z Wielkiej Brytanii, to wyjątkowo nieortodoksyjna przypowieść biblijna. Choć film kończy się sceną ukrzyżowania, wyjdziecie z kina, gwiżdżąc absurdalną piosenkę „Always Look on the Bright Side of Life” („Zawsze patrz na jasną stronę życia”).

Kinowy seans „Żywota Briana” po latach to wyjątkowa okazja, by na wielkim ekranie zobaczyć legendarne już spory między Frontem Ludowym Judei a Judejskim Frontem Ludowym (pamiętajcie, to dwie zupełnie różne frakcje!). Odwiedzimy też pałac Poncjusza Piłata, który ma drobną wadę wymowy i być może zechce: „uwolnić Błajana”, jeśli go ładnie o to poprosicie. Warto też zadać sobie fundamentalne pytanie: „Co takiego zrobili dla nas Rzymianie?”.

Bohaterem filmu jest rówieśnik Jezusa, który urodził się tej samej nocy w Betlejem, ale w sąsiedniej stajence. Losy chłopca o imieniu Brian są przewrotną paralelą losów Chrystusa. Także zostaje uznany za Mesjasza i także kończy na krzyżu. Pierwotny tytuł filmu brzmiał „Jezus Chrystus. Żądza chwały”. Postać Briana pojawiła się później, a dzieło miało nosić nazwę „Ewangelia według Świętego Briana” lub „Brian z Nazaretu”.

Choć premiera w 1979 roku wywołała skandal, dziś „Żywot Briana” jest niekwestionowanym klasykiem. To inteligentna satyra, która nie wyśmiewa szczerej wiary, lecz ludzką głupotę, dogmatyzm, fanatyzm i ślepe podążanie za tłumem. Kpi także z hollywoodzkich produkcji o tematyce biblijnej. Warto dodać, że w filmie pojawia się postać samego Jezusa. Jest on przedstawiony tradycyjnie i z szacunkiem, a komizm w scenach z nim nie wynika z jego zachowania, lecz z reakcji tłumu.

Wersja zremasterowana

źródło: https://tiny.pl/fhpkf0vd6

Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii.

Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki – od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie.

Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia.

W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.

Film wyreżyserował Antoine Fuqua, znany z takich tytułów jak „Dzień próby”, seria „Bez litości”. Scenariusz napisał trzykrotnie nominowany do Oscara John Logan („Gladiator”, „Aviator”).

Za zdjęcie jest odpowiedzialny zdobywca Oscara, Dion Beebe („Wyznania gejszy”).

Producentami są laureat Oscara Graham King („Infiltracja”,” Bohemian Rhapsody”) oraz John Branca i John McClain, którzy wcześniej pracowali przy „This Is It”.

źródło: https://tiny.pl/jmy0tnx2t

Wystawa „Eggspresje” Kai Kasprzyk jest prezentacją jej cyklu dyplomowego, na który składają się akrylowe obrazy wielkoformatowe lub złożone z kilku mniejszych. W obrazach artystka wykorzystała jednorodny (pozornie), wyrazisty, choć nieoczywisty motyw – jajka sadzonego, powtarzany w różnych ujęciach i zestawach. Ale nie ma w tym cyklu nic z monotonii, obrazy intrygują i zadziwiają różnorodnością. Oglądając obrazy można się odnosić do funkcji znaczeniowych prezentowanego motywu, artystka zresztą sugeruje znaczenia w tytułach prac (m.in. „Złote jajko”, „Życie”), ale intencje autorki i wskazany sposób odczytania wiedzie w innym kierunku.

Wystawa Kai Kasprzyk jest – w istocie – wystawą o malarstwie. O kompozycji, rytmach i strukturach. O kolorach i świetle obrazu. O napięciach wizualnych powstających w obrębie obrazu. O inspiracji, która może przyjść zewsząd, z codzienności. O sztuce, która jest z życia.

Kaja Kasprzyk - ur. 2003 w Częstochowie. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego w Częstochowie oraz studiów I stopnia z malarstwa na Uniwersytecie Jana Długosza, w pracowni dyplomowej prof. Janusza Głowackiego. Obecnie kontynuuje studia II stopnia. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. „Matki i Córki”, GOK w Rędzinach (2025); „Ciepło-Zimno”, ROK w Częstochowie (2025); „Z czasem”, Galeria Stalowe Anioły w Bytomiu (2024); „Gradacja Żywiołów II w Chorwacji oraz w Bośni i Hercegowinie (2019). Od 2024 roku jest współkuratorką studenckiej Galerii „PrzeLOTówka”.

źródło: https://tiny.pl/htb2mnkqs

AGNIESZKA MITURA urodzona w 1970 r. Studia w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w Lublinie. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków. Stypendystka Prezydenta Miasta Lublin w dziedzinie kultury. W 2022 roku wyróżniona nagrodą kulturalną Województwa Lubelskiego. Prace w zbiorach Muzeum Nadwiślańskiego i kolekcjach prywatnych. Od 2004 w Kazimierzu Dolnym prowadzi autorską galerię sztuki Mit.

W swojej pracy artystycznej często podejmuje temat wiślanego pejzażu. Posługuje się klasyczną techniką : maluje farbami olejnymi na płótnie. Uczestniczka wielu plenerów, aktywna organizatorka życia kulturalnego – inicjatorka Małego Festiwalu Sztuki na Lubelskiej (projekt realizowany w ramach Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi), współorganizatorka Festiwalu Koloni Artystycznych w Kazimierzu Dolnym.

Autorka ponad wystaw indywidualnych, w tym m.in. „Natura rzeki”, Galeria KOKPiT , Kazimierz Dolny (2025), „Czułość światła”- Galeria Haręza, Reszel (2024), „Tryb nocny”- Galeria Korekta, Warszawa (2024), „Nurt natury” – Galeria Teatru Gardzienice, Lublin (2023), „Obraz Rzeki”- Muzeum Nadwiślańskie- Kamienica Celejowska, Kazimierz Dolny oraz uczestniczka zbiorowych, w tym: „Ślad 2025” ZPAP Lublin, Galeria Pałacu Potockich, Radzyń Podlaski (2025), „Art nouveau nowa secesja , współczesne kreacje stylu” Muzeum Mazowieckie w Płocku, Płock (2024), Międzynarodowe Biennale Miniatury – wystawa pokonkursowa, Galeria Gaude Mater, Częstochowa (2018), „Tous dans la ronde”- Douai, Francja (2018).

Obrazy Agnieszki Mitury mają swój początek w bezpośrednim kontakcie z naturą. Głównym motywem jej prac jest rzeka – jej łagodność zmienność tafli wody, kolory, trwanie i ruch zarazem. Światło, które staje się łącznikiem rzeczywistości realnej i mistycznej. Z obrazów Mitury wynika doświadczenie nieskończonej złożoności pleneru i niesłychanej harmonii natury, mają one mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne. Twórczość Agnieszki Mitury nie jest jedynie zapisem wrażeń z natury, w swoich obrazach artystka sięga w głąb, pokazując również duchowość rzeki.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/dzngrtkfn

Wystawa prezentująca „portrety” twórcze trzech artystek z różnych stron Polski. Łączy je podobna wrażliwość i pasja. Każda z nich posługuje się jednak własnym językiem malarskim, inspiracje czerpie z innych źródeł.

Autorki wystawy:

Renata Szyszlak
Ur. w 1974 r. w Przemyślu. Studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie na kierunku: Edukacja Artystyczna w Zakresie Sztuk Plastycznych. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Tadeusza Wiktora w 2001 roku. Obecnie dr hab. prof. UR w Zakładzie Rysunku i Kształtowania Przestrzeni Instytutu Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego. Należy do Związku Artystów Słowackich „C+S”. Uprawia rysunek i malarstwo. Prezentowała prace na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz brała udział w wielu wystawach zbiorowych, w kraju i za granicą. Od wielu lat uczestniczy w plenerach międzynarodowych w kraju i za granicą

Monika Ślósarczyk
Ur. w 1971 r. w Bielsku-Białej. Ukończyła Liceum Ogólnokształcące w Wiśle. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskała w pracowni malarstwa sztalugowego prof. Jana Szancenbacha, z aneksem w pracowni książki i typografii prof. Romana Banaszewskiego w roku 1996. Jest laureatką II Nagrody Konfrontacji Najmłodszych artystów Krakowa – Myślenice 1997. Zajmuje się także wystrojem i dekoracją wnętrz z licznymi realizacjami, m.in. : malowidła ścienne i rekonstrukcja fresków w sali kominkowej Willi Decjusza w Krakowie, fresk w sali kolumnowej i mozaika w hollu restauracji „Wierzynek” w Krakowie. W gminie Łobez odnowiła pomnik żołnierzy polskich i radzieckich, zniszczony krzyż poniemiecki i dzwonnicę w Zajezierzu. Zamieszkała tymczasem w Wiśle i Cieszynie.

Iwona Perlińska
Absolwentka ASP im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Projektantka ubioru i malarka (studiowała w pracowni prof. Tadeusza Śliwińskiego). Tworzyła autorskie kolekcje, oraz kostiumy do filmów (m.in. „ Reich” Wł. Pasikowskiego, „Mój rower” P. Trzaskalskiego). Ostatnie lata, to głównie aktywność malarska. Ma na koncie wiele wystawy indywidualne, brała udział w licznych wystawach zbiorowych. Jest właścicielką firmy „ Armata”, w której realizuje krótkie serie ubrań, oraz lampy.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/m4-fr6rkc

10–30 kwietnia | Galeria Meisō Al. NMP 34

Fundacja MEISŌ- Art zaprasza na wystawę Magdaleny Uchrońskiej pt. „Z ciszy do ciszy”.

To spotkanie z subtelnością i z tym, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, a jednocześnie bardzo obecne — opowieść o tym, co rodzi się w ciszy i do niej powraca.

O delikatnym świetle, wewnętrznym ruchu i przestrzeni, w której można na chwilę zatrzymać się i po prostu być.

- „Z ciszy do ciszy” to wystawa, która – wbrew pozorom – jest pełna dźwięku i dynamiki. Zaczyna się ciszą i nią się kończy, ale pomiędzy nimi wyraźnie pulsuje rytm i brzmienie. Dlaczego „z ciszy do ciszy”? Bo z niej wyłania się wszystko, co chce być namalowane. W tym cichym miejscu zaczyna pulsować życie, a wewnętrzne obrazy przelewają się na płótno. Kiedy po tej głębokiej podróży wracam do ciszy, wiem, że obraz jest pełny. Malowanie obrazów jest dla mnie jak tkanie opowieści o spotkaniach z kobietami mocy – bajarkami, pieśniarkami, wizjonerkami – tymi, które pamiętają, jak dbać o wewnętrzny ogień i życie na ziemi. Prace, które będzie można zobaczyć na wystawie, są śladem tych spotkań i mojej wewnętrznej podróży - zaznacza Magdalena Uchrońska.

Godziny otwarcia galerii:

Czwartek- Piątek 15.00-16.00

Sobota 17.00-19.00

Niedziela - kontakt telefoniczny - zwiedzanie można umówić pod numerem tel. 601 581 013

Finisaż wystawy odbędzie się 8 maja o godzinie 18:00. - Będzie mi bardzo miło spotkać się z Państwem, porozmawiać i wspólnie odkrywać symbole i dźwięki obecne w moich pracach - zaprasza autorka.

„Wolałem, by moje prace były bardziej odczuwane, aniżeli odczytywane.” Karol Lewalski, „Jak wygląda zapach deszczu?” ( Monografia 2023 )

Wystawa Karola Lewalskiego „PRZEBŁYSKI” w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie proponuje gest zatrzymania życia w biegu, nie po to, by uciekać od rzeczywistości, lecz by do niej wrócić. Jest próbą odnalezienia piękna w tym, co pozornie zwyczajne: w świetle wpadającym do przedpokoju, w szczególnej sceniczności stacji benzynowej, w ulotnym zapachu końca intensywnego dnia. To właśnie takie drobne sytuacje, zwykle pomijane, potrafią stać się punktami orientacyjnymi. Krótkimi momentami, w których świat nagle staje się wyraźniejszy, a uwaga wraca na swoje miejsce.

Prezentowany zestaw obejmuje 18 prac graficznych, ujętych w trzy uzupełniające się cykle: Chwile, Tożsamość oraz Przypadki (2019–2026). Są to wielkoformatowe realizacje w autorskiej technice linorytu barwnego, z towarzyszącymi działaniami malarskimi. Pojęcie „przebłysku” jest kluczowe. Nie działa jako ozdobnik, lecz jako nazwa doświadczenia, w którym rzeczywistość na ułamek sekundy staje się jakby lepiej oświetlona. Prace można czytać jako „filmy jednego kadru”. Zatrzymane sceny, które nie budują fabuły, tylko gęstnieją wokół nastroju.

WERNISAŻ WYSTAWY ODBĘDZIE SIĘ 19 MARCA O GODZINIE 18.00.

źródło: https://tiny.pl/716k037t2

Pucio po raz pierwszy na wielkim ekranie! Bohater, który podbił serca dzieci i rodziców, zaprasza na kinowe seanse pełne dobrej zabawy i pozytywnej energii.

Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat! Każdy dzień to nowe przygody – wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. W każdym odcinku Pucio udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!

„Pucio” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dla dzieci autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry – logopedki i pedagożki dziecięcej, z ilustracjami autorstwa Joanny Kłos. Książki z serii, publikowane przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia, wspierają rodziców i dzieci od najmłodszych lat – pomagają w rozwoju mowy, wzbogacają słownictwo i rozwijają umiejętność opowiadania.

Odcinki, które zobaczymy w trakcie seansów:

● Pucio nie wie, w co się bawić – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio i zguba – reż. Dominik Litwiniak
● Pucio i nowa grzechotka Bobo – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i Wróżka Zębuszka – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio i konfitury babci – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i pożegnanie pieluszki – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio i krokodyl – reż. Marta Stróżycka

źródło: https://tiny.pl/9hzm_szkp

„Wolność po włosku” to elektryzujący portret wybitnej włoskiej pisarki Goliardy Sapienzy, jednej z najbardziej niezwykłych kobiet lat 80. – niepokornej outsiderki wymykającej się wszelkim kategoriom, która latami czekała na odkrycie. Prezentowany na MFF w Cannes, najnowszy film Mario Martone („Nostalgia”) to opowieść o przyjaźni, siostrzeństwie i potrzebie wolności.

Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?

Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.

źródło: https://tiny.pl/54-r43s3c

Michael to filmowa opowieść o życiu i dziedzictwie jednego z najbardziej wpływowych artystów w historii.

Film pokazuje historię Michaela Jacksona nie tylko przez pryzmat jego muzyki – od momentu, gdy został odkryty jako wokalista Jackson Five, aż po czasy, gdy stał się wizjonerem i dążył do tego, by zostać największym artystą rozrywkowym na świecie.

Oprócz życia prywatnego, film przywołuje też jego najsłynniejsze występy z początków solowej kariery, dając widzom wyjątkową okazję, by zobaczyć Michaela Jacksona jak nigdy dotąd. To tutaj zaczyna się jego historia.

W roli głównej występuje Jaafar Jackson w swoim debiucie filmowym, a towarzyszą mu Nia Long, Laura Harrier i Juliano Krue Valdi, a także Miles Teller oraz dwukrotnie nominowany do Oscara Colman Domingo.

Film wyreżyserował Antoine Fuqua, znany z takich tytułów jak „Dzień próby”, seria „Bez litości”. Scenariusz napisał trzykrotnie nominowany do Oscara John Logan („Gladiator”, „Aviator”).

Za zdjęcie jest odpowiedzialny zdobywca Oscara, Dion Beebe („Wyznania gejszy”).

Producentami są laureat Oscara Graham King („Infiltracja”,” Bohemian Rhapsody”) oraz John Branca i John McClain, którzy wcześniej pracowali przy „This Is It”.

źródło: https://tiny.pl/jmy0tnx2t

Jak usunąć znajomego? Niejednokrotnie zadajemy sobie to pytanie. W dobie mediów społecznościowych wystarczy jedno kliknięcie. Ale czy zawsze? Co się dzieje, gdy ktoś, kogo właśnie poznaliśmy, zaczyna zbyt intensywnie wkraczać w nasze życie?

Poznajcie historię Debbie, Petera i ich nowej znajomej… Ale zacznijmy od początku. Przedstawiamy wam tylko fakty. Na to, co wydarzy się później, nie mamy żadnego wpływu…

Debbie i Peter to wzorcowa brytyjska para, obdarzona stereotypową, wręcz przesadną uprzejmością. Ich maniery często stają się źródłem nieporozumień i rodzinnych napięć. Nie potrafią znaleźć wspólnego języka z nastoletnim synem Alexem, który całe dnie spędza przed komputerem, ani z jego siostrą, Rosie, która marzy o tym, by traktowano ją wreszcie jak dorosłą. Co więcej, nie umieją też poradzić sobie z natrętnym sąsiadem, który nieustannie ich nachodzi i zatruwa życie. Przecież nie wypada go tak po prostu odprawić z kwitkiem – są w końcu niezmiennie uprzejmi.

Małżeństwo, chcąc nabrać dystansu, wyjeżdża na wakacje, gdzie poznaje Elsę – Amerykankę, która mówi to, co myśli, jest bezkompromisowa, a chwilami wręcz bezczelna. Mimo że tak różna od Debbie i Petera, to w jakiś sposób ich fascynuje.

Wakacyjne rozmowy i krótkotrwałe znajomości rzadko przeradzają się w coś więcej. Dlatego nikt z nas nie traktuje poważnie rzuconego mimochodem: „Musimy się spotkać!”. A jednak czasem może warto?

Nowa znajoma nie daje o sobie zapomnieć. Debbie i Peter, podejrzliwi wobec intensywności Elsy, postanawiają dowiedzieć się o niej czegoś więcej. W końcu od czego jest internet i media społecznościowe? Po wstępnym researchu odkrywają, że kobieta ma na swoim koncie… kilka morderstw. Para próbuje odwlec jej wizytę, grając na zwłokę, ale wkrótce Elsa staje u ich drzwi.

Co będzie dalej? Czy kobieta okaże się aniołem, czy demonem? Jak jej obecność wpłynie na życie rodziny? Czy należy wierzyć we wszystko, co znajdziemy w internecie? Tego nie zdradzimy, ale jedno jest pewne, będzie jak u Hitchcocka: „Najpierw trzęsienie ziemi, a potem napięcie będzie tylko narastać”.

Obsada:

ELSA – Małgorzata Marciniak

DEBBIE – Agata Ochota-Hutyra

PETER – Adam Hutyra

ROSIE – Aleksandra Skraba

ALEX – Mariusz Urbaniec

SĄSIAD – Waldemar Cudzik

POSTERUNKOWY JUNKIN – Bartosz Kopeć

Głos narratora - Andrzej Rospondek

Prawami do sztuki dysponuje ADiT

Autorką plakatu do spektaklu jest Michalina Pawlak

Steven Moffat, tłumaczenie – Klaudyna Rozhin, reżyseria – Radosław B. Maciąg, scenografia i kostiumy – Dominika Nikiel, muzyka - Przemysław Kunda, asystent reżysera, inspicjent – Andrzej Rospondek

Czas trwania: ok. 4 godziny i 5 minut (2 przerwy). Odbiór rezerwacji najpóźniej tydzień przed operą.

Obsada: Timur Zangiev (Dyrygent), Asmik Grigorian (Tatiana), Maria Barakova (Olga), Stephanie Blythe (Filipiewna), Stanislas de Barbeyrac (Leński), Igor Golovatenko (Eugeniusz Oniegin), Alexander Tsymbalyuk (Książę Gremin)
Twórcy: Deborah Warner (Reżyseria), Tom Pye (Scenografia), Chloe Obolensky (Kostiumy), Jean Kalman (Światło), Ian William Galloway and Finn Ross (Projekcje), Kim Brandstrup (Choreografia).

Po entuzjastycznie przyjętym debiucie w Metropolitan Opera w 2024 roku, gdzie wystąpiła jako Cio-Cio-San w Madama Butterfly Pucciniego, sopranistka Asmik Grigorian powraca na nowojorską scenę w roli Tatiany – zakochanej młodej kobiety i głównej bohaterki pełnej namiętności operowej adaptacji poematu Puszkina.

Spektakl będzie transmitowany na żywo ze sceny Metropolitan Opera do kin na całym świecie 2 maja 2026 roku. Baryton Igor Golovatenko ponownie wcieli się w eleganckiego, lecz emocjonalnie zdystansowanego Oniegina, który zbyt późno uświadamia sobie swoje prawdziwe uczucia. W poruszającej inscenizacji w reżyserii laureatki Nagrody Tony, Deborah Warner, „otrzymujemy pięknie dopracowaną interpretację lirycznego romansu Czajkowskiego” (The Telegraph).

źródło: https://tiny.pl/m2c2_pc6s