Dwie matki, dwaj synowie, jeden szkolny incydent. Armand znowu sprawia kłopoty w szkole. Jego ekscentryczna matka zostaje wezwana na spotkanie z nauczycielką. Ku jej zdziwieniu, w szkole czekają na nią również rodzice innego chłopca. Nikt z obecnych nie wie, co tak naprawdę się wydarzyło. Ten (być może) drobny incydent między chłopcami jest niczym szpila, która przebija balon napięcia pomiędzy ich matkami. Dochodzi do eskalacji konfliktu, gdzie prawda miesza się z kłamstwem, a bohaterki rozpoczynają psychologiczną walkę o uwagę i zaufanie. Reżyser zamyka akcję w szkolnych salach i kilku godzinach, by stopniowo podnosić emocjonalną temperaturę, a jednocześnie stale zmienia tonację filmu: od dramatycznej, do komediowej. Genialna rola Renate Reinsve, która niedawno zachwycała w „Najgorszym człowieku na świecie”, pozostaje z nami jeszcze długo po wyjściu z kina.

Reżyserem i scenarzystą filmu jest Halfdan Ullmann Tøndel – wnuk Ingmara Bergmana i Liv Ulmann. W roli głównej niesamowita Renate Reinsve znana polskim widzom z „Najgorszego człowieka na świecie”. „Armand” przez krytyków i widzów został okrzyknięty jednym z najciekawszych filmów tegorocznego festiwalu w „Cannes” i MFF Nowe Horyzonty.

Media :
Reżyser zrobił ogromne wrażenie, kontynuując rodzinne dziedzictwo i realizując pełen życia, dziwaczny i niewygodnie zabawny debiut. INDIE WIRE
Tøndel kręci film o politycznej poprawności i pułapkach nowoczesnej moralności. MINT MAGAZINE
O tym, że czasami wystarczy po prostu dawać radę. Głęboko i boleśnie wchodzi pod skórę. Ale czyni to także poprzez zupełnie nieoczywisty humor. Bliżej Ekranu / Michał Piepiórka
Kino przypominające do pewnego stopnia wybitne „Polowanie” Thomasa Vinterberga – intensywne i angażujące. KINO/ Kuba Armata
Kontestatorski wgląd w mieszczańską tolerancję, wznoszenie słownych murów i chowania się pod klosz. Igor Kierkosz / krytyk niezależny
To że Reinsve gra Elisabeth (znaną aktorka na skraju załamania nerwowego) to zaledwie jedna z aluzji, jakie Ullmann Tøndel robi do „Persony”. „Armand”, podobnie jak arcydzieło Bergmana można opisać jako kameralny portret dwóch kobiet, które wprowadzają nawzajem do swojego życia zamęt, prześcigając się w ciągnącej je w dół spirali wzajemnej destrukcji… ROGEREBERT.COM / Isaac Feldberg
Scena kompulsywnego śmiechu Reinsve zwieńczonego płaczem zapisze się w historii kina. Wojciech Tutaj / krytyk niezależny

Reinsve błyszczy jak diament formowany pod ogromnym ciśnieniem. THE WRAP / Chase Hutchinson

źródło: https://tiny.pl/4bjtqmmz