Nowa odrestaurowana wersja. Powrót arcydzieła z okazji 50. rocznicy premiery.

Adaptacja słynnej powieści Kena Keseya to gorący krzyk sprzeciwu, porywające studium charakterów oraz genialna historia buntu, który jest nam potrzebny jak powietrze. Zdobywca 5 Oscarów jest jednym z arcydzieł kina amerykańskiego lat 70.: dekady, w której społeczny gniew rozpalał twórczą wyobraźnię najlepszych amerykańskich reżyserów. Dzięki oszałamiającemu sukcesowi „Lotu…” Miloš Forman, przybysz z Europy Wschodniej, trafił na hollywoodzki szczyt. Pozostał na nim do końca swojej kariery.

Rok 1963, Oregon. Do szpitala psychiatrycznego trafia Randle McMurphy, cwaniak, nonkonformista i charyzmatyczny mąciwoda, który udaje chorobę psychiczną, by uniknąć więzienia. Wkrótce okazuje się, że instytucja pod nadzorem lodowatej siostry Ratched może być jeszcze bardziej opresyjna. Wraz z grupą przestraszonych pacjentów, McMurphy dokonuje w szpitalu cichej rewolucji i rzuca wyzwanie bezwzględnemu systemowi.

Film w ogóle się nie zestarzał, jest dziś boleśnie aktualny, a dzięki znakomitym kreacjom aktorskim i błyskotliwej reżyserii to po prostu kapitalne kino. Miloš Forman znalazł w powieści Kena Keseya najważniejsze tematy swojej twórczości. W kongenialnej adaptacji filmowej uwypuklił wątek konfliktu jednostki i społeczeństwa, kontestacji jako warunku wolności i dojrzałości człowieka. Ale postać Randle’a Patricka McMurphy’ego, zagrana brawurowo przez Jacka Nicholsona, przynosi tyle sensów, że nie sposób zamknąć ją w jednej formułce. Szpital psychiatryczny, do którego trafia główny bohater, jest przecież symbolem każdego totalitarnego systemu i każdej instytucji, która służy zasadom, a nie człowiekowi.