Kuba, 39-letni społecznik prowadzi tzw. otwarty dom wielopokoleniowy, w którym znajdzie się miejsce dla każdego: porzuconych dzieci, nastolatków z trudnych środowisk i seniorów uznawanych przez resztę społeczeństwa za bezużytecznych. To enklawa normalności, wartości i lokalnego folkloru, samotna i dzika wyspa na mapie wrogiej dzielnicy dużego miasta. Dla Kuby i jego podopiecznych ten dom to cały świat, ale nie wszystkim działanie ośrodka jest na rękę. System społeczny jest bezduszny, sąsiedzi mają ich dosyć, a Kubę dogania przeszłość i mroczne sekrety. Sytuacja jeszcze się skomplikuje, gdy do domu trafi pewien mały chłopiec…

W Polsce istnieją dopiero dwa tzw. domy wielopokoleniowe. Jest to stosunkowo nowy model placówki społecznej, który pozwala pod jednym dachem budować i zacieśniać więzy między różnymi grupami wiekowymi. W obecnym, bardzo anonimowym społeczeństwie, gdzie mieszkańcy doświadczają izolacji i wyobcowania, relacje międzypokoleniowe wydają się szczególnie cenne.

Jest to nowy format kina społecznego, gdzie estetyka wizualna jest bardzo kolorowa i żywa. Surowe kawałki muzyczne, udział wielu nieaktorów, autorska forma realizowania scen, oraz powiązana z tym estetyka zdjęć sprawiają wrażenie, jakby film nie był fikcyjną historią.

źródło: https://tiny.pl/9zr4bjn63